"Als ik terugkijk op de afgelopen periode voelt het soms nog steeds onwerkelijk."
Het was een tijd waarin ik mezelf volledig kwijt was geraakt. Niet alleen mijn richting, maar ook het contact met wie ik eigenlijk was. Mijn gedrag werd steeds moeilijker voor de mensen om mij heen, en uiteindelijk kwam het moment dat alles instortte.
Het moment dat ik niet meer thuis mocht zijn.
Dat zijn woorden die diep snijden. Woorden die je niet snel vergeet. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegviel. Alsof ik nergens meer hoorde. Alsof alles wat ik kende in één keer werd weggehaald.
In die tijd voelde ik me ongelooflijk alleen.
Eenzaamheid is iets wat moeilijk uit te leggen is als je het niet hebt meegemaakt. Het is niet alleen het fysieke alleen zijn. Het is het gevoel dat niemand echt begrijpt wat er in je omgaat. Dat je gevangen zit in je eigen hoofd. Dat je zoveel pijn voelt, maar niet weet hoe je daar woorden aan moet geven.
Ik schaamde me.
Niet alleen voor wat er gebeurd was, maar ook voor mezelf. Voor de keuzes die ik had gemaakt. Voor het gedrag dat ik had laten zien. Achteraf zie ik hoeveel pijn ik ook bij anderen heb veroorzaakt. Mensen die mij lief hadden. Mensen die mij probeerden te helpen.
Op dat moment voelde het soms alsof alles verloren was.
Ik had geen duidelijk plan. Geen zekerheid. Alleen de chaos van dag tot dag leven. Soms wist ik niet eens waar ik de volgende week zou zijn. Mijn hoofd zat vol met vragen, spijt en angst.
Maar ergens in die periode begon er langzaam iets te veranderen.
Ik kwam in contact met herstel.
In het begin wist ik niet goed wat ik ervan moest verwachten. Ik kwam binnen met twijfel, met schaamte, en met het gevoel dat ik misschien niet eens hulp verdiende. Maar wat ik daar vond, waren mensen die iets bijzonders hadden: herkenning.
Mensen die hun eigen verhaal vertelden. Verhalen over vallen, over fouten maken, over alles verliezen. Maar ook verhalen over opstaan.
Voor het eerst voelde ik dat ik niet de enige was.
Langzaam begon ik te luisteren. Eerst voorzichtig. Soms vooral stil. Maar elke keer dat iemand eerlijk sprak over zijn of haar eigen strijd, voelde ik iets van hoop.
Niet groot. Niet overweldigend.
Maar genoeg om te blijven komen.
Herstel bleek geen snelle oplossing te zijn. Het was geen moment waarop alles ineens beter werd. Het was een proces. Soms pijnlijk. Soms confronterend. Want herstellen betekent ook dat je eerlijk naar jezelf moet kijken.
Dat je moet erkennen wat je hebt gedaan.
Dat je moet voelen wat je lange tijd hebt weggeduwd.
Dat je verantwoordelijkheid moet nemen.
Dat is niet makkelijk.
Er waren momenten waarop ik het liefst weer was weggelopen. Momenten waarop de schaamte of het verdriet te groot leek. Maar telkens waren er mensen die mij eraan herinnerden dat herstel niet perfect hoeft te zijn. Dat het gaat om blijven proberen.
Stap voor stap.
En ergens tussen al die kleine stappen gebeurde er iets wat voor mij enorm was.
Ik kreeg een plek voor mezelf.
Een eigen plek in Son.
Voor veel mensen lijkt dat misschien iets heel normaals. Maar voor mij voelde het als een nieuw begin. Na alles wat er was gebeurd, na de onzekerheid en de chaos, had ik weer een plek waar ik thuis kon komen.
De eerste keer dat ik daar zat, in mijn eigen ruimte, voelde het bijna onwerkelijk. Stilte kan soms confronterend zijn, maar deze stilte voelde anders. Het voelde als ruimte om opnieuw te beginnen.
Niet dat alles ineens opgelost was.
Herstel gaat niet over een perfect leven. Het gaat over eerlijk leven. Over verantwoordelijkheid nemen voor wie je bent en wat je doet. Over blijven groeien, ook als dat soms moeilijk is.
Als ik vandaag terugkijk op de periode waarin alles instortte, voel ik nog steeds verdriet. Verdriet om de pijn die ik heb gevoeld. Maar ook om de pijn die ik anderen heb aangedaan.
Sommige dingen kun je niet meer veranderen.
Maar wat je wel kunt doen, is leren. Groeien. Proberen het vandaag anders te doen dan gisteren.
En misschien is dat wel de grootste les die ik heb geleerd.
Dat zelfs uit chaos iets nieuws kan ontstaan.
Ik heb in herstel mensen ontmoet die mij hebben laten zien wat eerlijkheid en kracht werkelijk betekenen. Mensen die mij hebben laten zien dat het mogelijk is om opnieuw te beginnen, hoe diep je ook bent gevallen.
Daar ben ik enorm dankbaar voor.
Dankbaar voor de gesprekken.
Dankbaar voor de herkenning.
Dankbaar voor de kans om opnieuw te bouwen aan mijn leven.
Als iemand mij vroeger had verteld dat ik ooit dankbaar zou zijn voor deze periode, had ik dat waarschijnlijk niet geloofd. Maar vandaag kan ik eerlijk zeggen dat het zo is.
Niet omdat de pijn mooi was.
Maar omdat die pijn mij uiteindelijk heeft gebracht waar ik nu ben.
Met meer inzicht.
Met meer eerlijkheid.
Met meer verbinding met andere mensen.
En met een eigen plek in Son waar ik elke dag opnieuw mag beginnen.
Mijn verhaal is niet perfect. Mijn herstel ook niet.
Maar het is echt.
En vandaag ben ik dankbaar dat het leven zo gelopen is.
Veel liefs,
Femke 💚