"Ik weer niet meer precies wanneer het begon".
Misschien toen ik merkte dat ik pas rust voelde als ik mezelf tot het uiterste had geduwd. Op de training, met drank, met drugs. Het maakte niet uit wat het was, als ik maar even niet meer hoefde te voelen. Even niet stil te hoefde te staan bij dat kille gat van binnen.
Na elke sessie - zweten, slikken, snuiven - kwam hetzelfde moment. De stilte. De leegte. Alsof iemand het geluid plots uitzette en alleen ik nog overbleef. Dan begon het weer; de onrust in mijn borst, de vragen in mijn hoofd, de schaamte die ik probeerde weg te duwen. Ik keek in de spiegel, zag een lichaam dat ik had opgebouwd, maar ogen die steeds leger werden.
Ik trainde niet meer om gezond te zijn - te trainde om niet meer te hoeven nadenken. En wanneer dat niet genoeg was, vulde ik de leegte met drank of drugs. Alles om maar niet te hoeven voelen.
Ik dacht dat ik controle had. Dat ik sterk was. Dat discipline hetzelfde was als genezing. Maar eerlijk gezegd was ik gewoon aan het vluchten. Vluchten in beweging, vluchten in verdoving. En elke keer als de roes wegtrok, voelde ik diezelfde vraag terugkomen: Waarom voel ik niks?
Er kwamen dagen dat ik mezelf niet meer herkende. Trillend, prikkelbaar, opgeblazen van de drank of leeggetrokken van de drugs. Toch bleef ik gaan. Want stilstaan voelde meer gevaarlijker dan wat dan ook.
Tot ik besefte dat de leegte niet weggaat door haar te verdoven. Ze groeide. Stil, geniepig, tot ze je opvreet van binnen. En pas toen ik durfde te stoppen met vluchten, begin ik te begrijpen waar ze vandaan kwam. Dat ik mezelf kwijt was, en dat het niet meer werkte. Dat geen training, geen drankje, geen lijntje dat kille gat kon vullen.
Sindsdien probeer ik iets nieuws: blijven zitten in wat ik voel. Zonder te grijpen naar iets dat het dempt. Het is moeilijk. Soms ondraaglijk. Maar langzaam leer ik dat leegte ook ruimte kan zijn - ruimte om opnieuw te beginnen, om eerlijk te zijn, om te helen.
Ik schrijf dit niet omdat ik er al ben. Ik schrijf dit omdat ik onderweg ben. En omdat ik weet dat ik niet de enige ben die zich sterk heeft voorgedaan terwijl het vanbinnen kraakte.
Misschien herken je dat ook. En als dat zo is - weet dat die leegte niet het einde is.
Het is het begin van iets nieuws, jezelf terugvinden. Van voelen. Van het echte leven.
De leegte maakt me onrustig.
Het voelt alsof ik iets kwijt ben, maar ik weet niet wat precies. Soms lijkt het alsof mijn huis te strak zit, alsof er iets in mij schreeuwt om opgevuld te worden - met iets, wat dan ook.
Vroeger greep ik dan naar wat voorhanden was; een training, een drankje, een lijntje. Iets wat me even liet vergeten dat ik iets miste. Nu ik dat allemaal heb losgelaten, voel ik pas echt hoe diep die leegte zit.
Het confronteert me met mezelf. Met alles wat ik heb weggeduwd - verdriet, schuld, gemis, vragen zonder antwoorden. De leegte houdt me een spiegel voor die ik liever zou ontwijken.
Maar soms, als ik stil blijf zitten en het toelaat, verandert die leegte van vorm. Dan voel ik dat er achter die stilte ook iets zachts schuilt. Een soort ruimte. Een begin van rust. Een plek waar iets nieuws kan groeien.
De leegte doet pijn, maar ze dwingt me om eerlijk te zijn.
Om niet meer te vluchten.
Om mezelf weer te leren kennen.
Misschien is dat uiteindelijk haar bedoeling.
Veel liefs,
Femke 💚
Reactie plaatsen
Reacties