Elke dag word ik wakker en voel ik het al:
dat donkere iets dat in mij woont. Mijn verslaving. Het zit niet alleen in mijn handen of in wat ik doe, het zit in mijn hoofd, in mijn hart. Soms fluistert het dat ik het niet waard ben, dat ik faal, dat stoppen zinloos is.
Ik haat mezelf op de momenten dat ik toegeef. Maar tegelijkertijd kan ik het niet laten. Het voelt alsof een deel van mij veilig is in dat glas, zelfs als dat deel me langzaam kapotmaakt. Er zijn dagen dat ik bijna wanhopig word over mijn zwakte, dagen dat ik mezelf bijna verlies in de leegte van de fles.
Mensen zien mij lachen, functioneren, deelnemen aan het leven alsof alles normaal is. Ze zien niet de strijd die ik elke minuut voer, de hunkering die nooit stopt, de schaamte die ik met me meedraag. Het voelt alsof ik twee levens leef: een buitenwereld vol façade, en een binnenwereld vol chaos.
Ik schrijf dit omdat ik eerlijk wil zijn tegen mezelf. Omdat ik wil erkennen dat dit gevecht echt is. Alcohol is een deel van mij geworden, maar het definieert me niet volledig. Ik moet het leren begrijpen, onder ogen zien, en stap voor stap proberen te overwinnen.
Soms lijkt het licht onmogelijk. Soms voel ik dat ontsnappen onmogelijk is. Maar er zijn momenten—klein, breekbaar, soms bijna onmerkbaar—dat ik voel dat er iets anders kan zijn. Dat ik kan vechten, dat ik kan winnen, dat er leven is buiten deze duisternis.
Ik vecht nog steeds. Soms verlies ik, vaak worstel ik. Maar elke dag probeer ik weer te staan, ook al is het maar één stap uit dat donkere. Eén dag, één glas dat ik niet drink, één moment dat ik kies voor mezelf boven de alcohol. Ondertussen al 245 dagen zonder alcohol en 519 dagen zonder drugs.
Afsluiter:
"Het zal niet makkelijk zijn, het zal niet snel gaan, maar elke keuze om te vechten is een stap naar vrijheid. En zelfs in mijn zwakste momenten, blijf ik hopen op het licht aan het einde van deze tunnel."
Veel liefs,
Femke 💚