'Hoe schaamte me tegenhield en hoe ik losliet'.
Ik was bang dat mensen mij nog meer zouden afstoten als ze zouden zien wie ik écht was.
Dat ik helemaal geen vrienden meer zou overhouden. Die angst maakte dat ik mijn drankgebruik begon te verbergen.
Mama was niet blij dat ik dronk, dus deed ik het al snel stiekem. Ik nam de flessen mee naar mijn slaapkamer en verstopte ze. Maar diep vanbinnen schaamde ik me er al voor. Schaamte omdat ik tegen mama loog. Schaamte omdat ik steeds meer nodig had. En diezelfde schaamte gold ook voor mijn drugsgebruik. Ik probeerde het weg te stoppen, maar ondertussen vrat het me van binnen op.
Ik merkte aan mezelf dat er een bepaalde last op mijn schouders kwam te liggen. Ik begon mama en mijn familie steeds meer te ontwijken, omdat ik de bui al zag hangen. Ik was bang voor de confrontatie. Tegelijkertijd had ik die confrontatie juist heel hard nodig. Ik verlangde ernaar dat iemand me zou stoppen, me zou zien, me zou vragen hoe het écht met me ging.
Op een gegeven moment hield ik op met verbergen. Ik liet mijn flessen en zakjes gewoon liggen. Geen ingewikkelde verstopplekken meer. Misschien was het onbewust mijn manier om om hulp te roepen. Ik wilde dat mama er iets van zou zeggen, dat ze zou doorbreken wat ik zelf niet meer kon. Haar stilte bleef, maar voor mij voelde het als een eerste stap: erkennen dat ik niet meer de kracht had om dit in mijn eentje te dragen.
Die kleine daad – het niet meer verbergen – werd mijn eerste vorm van moed. Het was een stille boodschap: “Ik heb hulp nodig.”
Schaamte had me jarenlang vastgehouden. Ze fluisterde dat ik zwak was, een mislukkeling, iemand die beter kon zwijgen. Maar juist door niet meer te zwijgen, door mijn sporen zichtbaar te laten, begon mijn weg naar herstel.
Loslaten ging niet in één keer. Het was en is een proces van elke dag opnieuw kiezen: eerlijkheid boven schaamte, mildheid boven zelfhaat, hulp boven alleen worstelen.
En weet je wat ik ontdekte? Dat er achter schaamte vrijheid ligt. Vrijheid om mezelf te laten zien, ook met mijn fouten en mijn verleden. Vrijheid om niet langer te leven in het donker, maar om licht toe te laten.
Schaamte heeft me lang klein gehouden, maar door haar los te laten vond ik weer lucht, verbinding en hoop.
Nu een vraag voor jullie;
Durf jij vandaag één klein ding zichtbaar te maken - iets dat je normaal gesproken zou verbergen - en daarmee je eerste stap naar vrijheid te zetten?
Veel liefs;
Femke 💚