Voor mijn terugval voelde ik me echt goed.
Het werken ging goed, had weer contact opgebouwd met mijn familie.
Ik zat nog helemaal in die roze wolk, zoals ze dat zo mooi zeggen. Ik dacht: ik kan dit, zelfs carnaval vieren tussen mensen die drinken, dat is een eitje.
Ik was gestopt nadat ik een auto-ongeluk had veroorzaakt. Dat ongeluk heeft me wakker geschud. Ik wist: zo wil ik niet meer. Maar toch, tijdens carnaval ging het mis. Op de derde dag nam ik een slokje.
Meteen raakte ik in paniek. Mijn hoofd begon te schreeuwen: zie je wel, ik verpest het weer, ik stel iedereen teleur. Ik was teleurgesteld in mezelf en voelde me zwak. De schaamte was zo groot dat ik het wekenlang voor mezelf hield. Ik wist gewoon niet hoe ik ermee om moest gaan.
Wat ik daaruit geleerd heb? Dat ik niets voor mezelf kan houden. Mijn hoofd maakt me dan gek. Het is beter om gewoon te zeggen wat er speelt. Uiteindelijk zei ik tegen mezelf: Femke, trek je Nikes aan. (Just do it.) En toen heb ik het verteld. Eerst aan mijn begeleider, daarna aan mama.
Hun reactie verraste me. Ze vonden het juist knap dat ik het durfde te vertellen. En ze zeiden allebei: een terugval hoort erbij, wees niet zo streng voor jezelf. Dat raakte me.
Ik vond het heel moeilijk om toe te geven dat ik een terugval had, maar ik heb geleerd dat zwijgen veel zwaarder is dan delen. En dat eerlijkheid me verder helpt in mijn herstel.
Als jij dit leest en je herkent jezelf in mijn verhaal: weet dat je niet alleen bent. Een terugval maakt je niet zwak en betekent niet dat je opnieuw moet beginnen. Het is een kans om te leren en om sterker te worden. Blijf praten, hoe moeilijk het ook voelt. Eerlijkheid is geen falen – het is juist moed, vergeet dat niet!✨