Ik kan het niet alleen.

Ik had lange tijd het gevoel dat ik alles onder controle had. Een drankje om te ontspannen, een gewoonte die ik mezelf aanpraatte als “gezellig” of “verdiend.” Maar ergens onderweg begon het drinken meer te worden dan alleen ontspanning. Het werd een manier om stiltes te vullen, emoties te dempen en mezelf even niet te hoeven voelen.

Ik merkte de signalen wel: slechter slapen, afspraken ontwijken, me schuldig voelen na een avond. Toch bleef ik tegen mezelf zeggen dat het niet zo erg was, dat ik ermee kon stoppen wanneer ik wilde. Tot die ene dag.

Het was een gewone avond, ik zat alleen op de bank met een glas in mijn hand. Terwijl ik nipte, voelde ik plots hoe leeg het was. Het glas gaf geen gezelligheid meer, alleen maar stilte die ik niet durfde toe te laten. En toen kwam de gedachte die ik lang had weggeduwd: ik red dit niet alleen.

Dat besef was pijnlijk. Het voelde alsof ik gefaald had. Maar tegelijk was het ook een keerpunt. Want door toe te geven dat ik hulp nodig had, ging er een deur open. Ik vertelde het aan een vriend die ik vertrouwde. Zijn reactie was niet veroordelend, maar zacht en steunend. Voor het eerst voelde ik me niet alleen in mijn strijd.

Vanaf dat moment begon mijn weg naar herstel. Niet eenvoudig, niet zonder terugvallen, maar wel met een nieuw besef: ik hoef dit niet in mijn eentje te dragen.

Het moment waarop je toegeeft dat je hulp nodig hebt, voelt misschien als een breukpunt. Maar eigenlijk is het een begin. Voor mij was het de eerste stap naar eerlijkheid, verbinding en uiteindelijk ook naar herstel.