Verbonden

Ik heb heel lang gedacht, dat ik het alleen moest doen.

Dat ik de enige was, die dingen mee had gemaakt en mij er zo door voelde. Mijn verslaving had mij langzaam losgesneden van de wereld, en ik had mezelf wijs gemaakt dat ik geen plek meer had tussen anderen. Ik paste mij altijd aan, en was gesloten naar de buitenwereld toe over wat ik nu echt voelde. Niet dat ik mij schaamde ervoor wat ik voelde, maar het idee dat niemand bij begreep is angstig.

Maar er kwam in moment in mijn leven dat ik er niet meer kon blijven vluchten door middel van sport, werken, telefoon, drinken of drugs te gebruiken. En juist toen, in die breekbare stilte, reikte mijn kleine ik naar me uit. 

Kleine Fem had verder geen grote woorden, geen oordeel, alleen de aanwezigheid die ik steeds meer voelde. Voor het eerst in een lange tijd, voelde ik mijn innerlijke zelf weer ophoog komen en het gevoel dat ik er niet alleen voor stond of was.

Verbonden zijn begon voor mij in kleine stapjes. Ik begon te luisteren naar de stem die ik dacht kwijt te zijn. Ik wilde niet meer zo klein voelen, ik wilde groeien. Dit leven wat ik had opgebouwd, wilde ik niet. Ik wilde dat masker niet meer, want ik wist als ik die nog steeds had. Ik er niet meer zou zijn. De gevoelens die ik altijd opkropte, zouden mij te veel worden. 

Ik begon te vertellen. Nog niet op de goede manier, maar ik begon te vertellen. Ik schrok, er was helemaal geen oordeel. Er was iemand die echt aandacht had voor wat ik te vertellen had, iemand die mijn pijn niet probeerde te fixen, maar gewoon naast mij bleef staan. En ja, het maakte mij bang, want kwetsbaar zijn betekend je masker af. Mensen die kunnen oordelen, maar gebeurde niet. Ik merkte dat er in die kwetsbaarheid ook een kleine tinteling. Verbondenheid.

Langzaam begon ik mijn muur steeds meer af te breken en voelde ik verbinding. Ik vond dit spannend en eng. Na 20 jaar geen echte verbinding voelen, ineens verbinding te voelen.