Ik ben Remco de Vries, 26 jaar oud, en ik heb jarenlang geworsteld met een verslaving aan miauw. Inmiddels ben ik clean en probeer ik anderen te laten zien dat er altijd een weg terug is, hoe diep je ook zit. Mijn verhaal begint in een gezin van vier kinderen, met twee oudere broers en een jonger zusje. Al van jongs af aan had ik het gevoel dat ik “de drukke” was. Ik kreeg vaak te horen dat ik rustiger moest doen. De meeste aandacht en zorg gingen naar mijn zusje vanwege haar beperking, waardoor ik me regelmatig buitengesloten voelde. Destijds wist niemand nog dat ik autisme en ADHD had. Ik liep daar lang mee rond, maar sprak er nooit over. Ik wilde mijn moeder niet tot last zijn.
Toen ik zestien of zeventien was, kwam ik voor het eerst in aanraking met xtc tijdens feestjes en festivals. In die periode probeerde ik ook ketamine. Xtc gebruikte ik niet alleen op feestjes, maar later ook regelmatig doordeweeks. De drugs gaven me een gevoel van rust en ontspanning dat ik in het dagelijks leven miste. Vooral omdat ik niet dronk vanwege mijn epilepsiemedicatie, werden drugs voor mij een manier om toch ergens een uitlaatklep te vinden. In het begin voelde het nog onschuldig en had ik niet het idee dat ik ergens afhankelijk van was.
Later kwam ik in aanraking met miauw, iets dat mij werd aangeraden. Dat middel sloeg direct aan. In het begin deed ik een maand met één gram, maar al snel begon ik meer te halen en gedurende de dag kleine doseringen te gebruiken. Bij iedere tegenslag pakte ik een puntje. Wat begon als ontspanning werd uiteindelijk een gewoonte en daarna een verslaving.
Rond die periode ging het ook steeds slechter met mij. Op school liep alles stroef. Ik begon op mbo niveau 4 maar eindigde uiteindelijk op niveau 2. In de coronaperiode zat ik veel alleen op mijn kamer en thuis botste het steeds vaker met mijn moeder. Omdat ik toen nog geen diagnose had voor autisme en ADHD, begrepen we elkaar vaak niet. Ik was depressief en mentaal compleet de weg kwijt. Alles voelde alsof het tegenzat. Mijn gebruik werd steeds erger en ik raakte steeds verder in mezelf opgesloten. Soms zat ik zo diep dat ik bang werd voor mijn eigen gedachten. Vooral tijdens ruzies thuis had ik agressieve neigingen en was ik bang dat het compleet uit de hand zou lopen als het zo door bleef gaan. In plaats van erover te praten, vluchtte ik steeds verder in drugsgebruik.
Toch duurde het lang voordat ik echt inzag dat ik verslaafd was. Een belangrijk moment was toen ik in een winkel stond en iets wilde afrekenen, maar geen geld meer had. Mijn geld ging bijna volledig op aan miauw. Toch vertelde ik niemand wat er speelde. Ik vond dat het mijn eigen probleem was en wilde anderen er niet mee lastigvallen. Ik probeerde meerdere keren te stoppen, maar hield dat nooit lang vol. Tijdens die periodes lag ik vaak uitgeput op bed om de roes uit te slapen. Mijn moeder en broer begrepen niet wat er echt aan de hand was en probeerden me juist wakker te houden. Ondertussen wist mijn moeder ergens wel dat er iets speelde, omdat ze lege zakjes had gevonden, maar er werd nooit echt over gepraat.
De situatie liep verder uit de hand toen ik drugs op de bon begon te halen en uiteindelijk met een schuld van ongeveer 15.000 euro kwam te zitten. Met justitie ben ik nooit in aanraking gekomen, maar mentaal zat ik compleet vast. Toen later ook mijn hond overleed, bereikte ik mijn dieptepunt. Ik werd suïcidaal en gebruikte op dat moment ongeveer veertig gram miauw per week. Juist toen ging er een lampje branden. Ik besefte dat ik mezelf volledig kapot aan het maken was en besloot van de ene op de andere dag te stoppen. Mijn toenmalige vriendin, die uit Hongkong kwam en fel tegen drugs was, heeft mij in die periode enorm gesteund.
Mijn verslaving had grote gevolgen voor mijn dagelijks leven. Alles draaide om gebruiken: waar ik kon halen, hoeveel ik nog had en hoe ik niet gepakt zou worden. Mijn relaties veranderden ook. Mijn ex kende mij eigenlijk alleen onder invloed en ik leefde steeds meer in mijn eigen wereld. Sommige vrienden haakten af, maar één vriend bleef altijd achter mij staan. In het begin van mijn gebruik kreeg ik nog complimenten omdat ik socialer was en vaker beneden kwam op verjaardagen. Later sloeg dat volledig om en trok ik mij steeds meer terug op mijn kamer.
Als ik terugkijk op die periode, heb ik gemengde gevoelens. Aan de ene kant schaam ik me voor wat ik gedaan heb, maar aan de andere kant heb ik er geen spijt van omdat het mij heeft gebracht waar ik nu sta. Ik ben trots dat ik clean ben. Ik ben meerdere keren teruggevallen, vier keer in totaal. Vooral de eerste twee terugvallen waren zwaar. Tegenslagen trokken mij steeds weer terug het gebruik in. Bij de derde terugval gebruikte ik twee weken lang zonder iemand iets te vertellen.
Opvallend genoeg heb ik nooit professionele hulp gezocht. Geen therapie, geen kliniek. Wat mij vooral heeft geholpen, is structuur in mijn leven en steun van goede vrienden. Mensen die altijd voor mij klaarstonden en mij bleven motiveren om vol te houden. Inmiddels ziet mijn leven er compleet anders uit. Ik werk, heb weer een plek gevonden in de maatschappij waar ik me goed voel en haal veel motivatie uit de hond die ik nu heb. Dat geeft mij verantwoordelijkheid en houvast.
Natuurlijk zijn er nog steeds momenten waar ik mee worstel. Sommige gevoelens en gedachten blijven aanwezig. Maar tegenwoordig kijk ik vooruit. Mijn dromen zijn simpel maar waardevol: door Azië reizen, clean blijven en genieten van het leven. En vooral wil ik laten zien dat, hoe uitzichtloos een verslaving soms ook voelt, er altijd een weg terug is.
Lieve Remco,
Wat vind ik het ontzettend dapper dat jij jouw verhaal met mij hebt gedeeld. Daar heb ik echt enorm veel respect voor. Het is niet niks om zo open en eerlijk terug te kijken op een periode waarin je zo diep hebt gezeten, zeker niet als daar zoveel pijn, schaamte, verwarring en verdriet achter schuilt. Veel mensen houden zulke gevoelens hun hele leven verborgen, maar jij durft er woorden aan te geven. Dat laat zien hoeveel kracht er in jou zit.
Als ik jouw verhaal lees, zie ik niet alleen iemand die heeft geworsteld met een verslaving. Ik zie vooral iemand die zich jarenlang onbegrepen heeft gevoeld en al vroeg het gevoel had er niet helemaal bij te horen, iets waar ik mezelf ook erg in herken. Je droeg gevoelens met je mee waar je nauwelijks over sprak, omdat je anderen niet wilde belasten. Dat is iets wat veel mensen misschien niet begrijpen: achter een verslaving zit vaak veel meer dan alleen het gebruik zelf. Er zit verdriet achter, eenzaamheid, onrust en het gevoel nergens echt rust te kunnen vinden.
Je hebt in een periode gezeten waarin je mentaal compleet de weg kwijt was. Problemen thuis, struggles op school, depressieve gevoelens en uiteindelijk ook het steeds verder verliezen van jezelf. Toch ben je blijven vechten, zelfs op momenten waarop je dat zelf misschien niet meer doorhad. Dat je ondanks alles bent blijven doorgaan, zegt ontzettend veel over jouw doorzettingsvermogen.
Wat mij misschien nog wel het meest raakt, is dat jij uiteindelijk zelf dat keerpunt hebt gevonden. Dat moment waarop je inzag: dit wil ik niet meer. Dat vraagt ongelooflijk veel moed. Zeker omdat je het grotendeels zelf hebt moeten doen, zonder professionele hulp. Natuurlijk heb je steun gehad van mensen om je heen, maar uiteindelijk moest jij degene zijn die iedere dag opnieuw koos om door te gaan. En dat heb je gedaan.
Ik vind het mooi om te lezen dat je vandaag de dag weer dingen hebt gevonden die jou houvast geven. Je werk, de mensen die achter je staan, de band met je hond en de dromen die je nog hebt voor de toekomst. Dat laat zien dat herstel niet alleen gaat over stoppen met gebruiken, maar ook over opnieuw leren leven, opnieuw vertrouwen krijgen in jezelf en weer vooruit durven kijken.
En weet je wat ik misschien wel het mooiste vind aan jouw verhaal? Dat je ondanks alles niet bitter bent geworden. Je kijkt eerlijk terug op wat er gebeurd is, maar je blijft ook zien hoeveel je gegroeid bent. Je schaamt je niet weg voor je verleden, maar gebruikt het juist om sterker te worden en anderen te laten zien dat er altijd een weg terug is.
Ik hoop dat je trots bent op jezelf, Remco. Echt trots. Niet omdat alles perfect gaat of omdat het verleden verdwenen is, maar omdat jij bent blijven opstaan. Omdat jij ervoor hebt gekozen om te blijven leven, zelfs op momenten waarop dat uitzichtloos voelde.
Blijf jezelf vasthouden aan de dingen die jou kracht geven. Blijf dromen van die reizen, van vrijheid en van een toekomst waarin jij jezelf steeds meer terugvindt. En vergeet nooit: jouw verhaal kan voor andere mensen het verschil maken. Juist omdat het echt is. Juist omdat het eerlijk is.
Je bent sterker dan je zelf soms denkt.
Liefs Femke 💚