Mijn naam is Valicia, en ik ben 18 jaar oud.
En mijn leven is allesbehalve makkelijk begonnen. Vanaf jonge leeftijd werd ik gepest, en toen ik zes was, maakte ik dingen mee die geen enkel kind zou moeten meemaken. Thuis was het ook niet veilig: ik groeide op met een vader die verslaafd was en mij regelmatig mishandelde. Al die pijn, al dat trauma, ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Ik wilde het vergeten, wegdrukken, niet voelen. En zo begon ik op mijn elfde met wiet en automutilatie, zonder dat ik doorhad hoe snel het een verslaving werd. Pas toen ik vijftien was, besefte ik hoe diep ik erin zat.
Ik leefde eigenlijk niet meer. Ik was elke dag stoned, mijn lichaam zat vol wonden, en ik sloot mezelf op in mijn kamer. Ik ging niet naar school, ik werkte niet, en ik verloor steeds meer mensen om me heen. De band met mijn broers en zussen was weg, en vrienden haakten af. Als ik nu terugkijk, zie ik pas hoe verslaafd ik was en hoeveel schade ik mezelf én anderen heb aangedaan.
Thuis kreeg ik al langer hulp, maar niets leek echt te werken. Toen ik zestien was, stuurde mijn moeder me naar een kliniek om van de automutilatie af te komen. Na de kliniek ging het even goed, maar ik viel snel terug. Toch heb ik mezelf opnieuw bij elkaar geraapt. Ik ben blijven vechten, blijven proberen, en nu ben ik alweer anderhalf jaar clean van automutilatie en zelfs tweeënhalf jaar clean van wiet. Dat is iets waar ik trots op ben.
Mijn leven ziet er nu heel anders uit. Ik werk, ik heb sociale contacten, en ik voel dat ik eindelijk een leven aan het opbouwen ben dat bij mij past. Natuurlijk heb ik nog ups en downs — dat hoort erbij — maar ik ga er anders mee om. De steun van vrienden en familie heeft daarin een enorme rol gespeeld. Zonder hen had ik het niet gered.
Soms heb ik nog last van trauma’s van vroeger, maar het wordt steeds minder. Wat mij helpt, is mijn tattoo: “’t komt goed”. Die woorden herinneren me eraan dat ik niet terug wil naar hoe het was. Als het even moeilijk wordt, denk ik daaraan. Ik denk aan hoe ver ik ben gekomen, en dat ik nooit meer dat meisje wil zijn dat zichzelf opsloot en zichzelf verloor.
Mijn droom is om later anderen te helpen met mijn verhaal. Ik wil laten zien dat het écht beter kan worden, hoe donker het ook lijkt. Het begint bij jezelf — bij eerlijk zijn, bij praten, bij durven voelen. Praat met je familie en vrienden. Vertel hoe jij dingen ziet, luister naar hoe zij het ervaren, en zoek samen naar oplossingen. Je hoeft het niet alleen te doen.
En als ik iets wil meegeven, dan is het dit: het komt goed. Misschien niet meteen, misschien niet zonder vallen en opstaan, maar het komt goed — als je blijft kiezen voor jezelf.
Lieve Valicia,
Wat ben jij ontzettend goed bezig. Je mag echt enorm trots zijn op jezelf en op alles wat je al hebt bereikt. Als ik jouw verhaal lees, zie ik niet alleen iemand die veel heeft meegemaakt, maar vooral iemand die ondanks alles is blijven vechten. Dat vraagt ongelooflijk veel kracht, moed en doorzettingsvermogen.
Ik herken ook iets in wat je vertelt over je tattoo. Die woorden die jou eraan herinneren om door te gaan, raakten mij meteen. Zelf heb ik ook een tattoo met bijna dezelfde boodschap. Soms lijken het misschien maar een paar woorden, maar juist op moeilijke momenten kunnen ze een wereld van verschil maken.
Wat mij het meest raakt in jouw verhaal, is dat je niet bent blijven hangen in alles wat je is overkomen. Je hebt dingen meegemaakt die geen enkel kind zou moeten meemaken, maar toch ben je blijven zoeken naar een manier om verder te gaan. Dat betekent niet dat het altijd makkelijk was of is, maar wel dat je iedere keer opnieuw hebt gekozen om door te vechten.
Je mag ontzettend trots zijn op de stappen die je hebt gezet: op je herstel, op de jaren dat je clean bent, op het leven dat je nu aan het opbouwen bent, op je werk, je sociale contacten en op de manier waarop je naar de toekomst kijkt. Dat zijn geen kleine prestaties; dat zijn grote overwinningen.
Daarnaast wil ik je bedanken dat je jouw verhaal hebt gedeeld. Dat vraagt kwetsbaarheid en lef. Door zo open en eerlijk te zijn, help je waarschijnlijk veel meer mensen dan je zelf beseft. Er zijn ongetwijfeld mensen die jouw verhaal lezen en voor het eerst voelen dat ze niet alleen zijn. Dat is ontzettend waardevol.
Blijf vooral geloven in jezelf en in de toekomst die je voor jezelf aan het creëren bent. Je hebt al bewezen hoeveel veerkracht er in je zit. En onthoud, ook op de dagen dat het wat minder gaat: kijk eens naar hoe ver je al bent gekomen. Dat mag gezien worden.
Dankjewel dat je jouw verhaal met ons hebt gedeeld. Je mag ongelooflijk trots zijn op jezelf.
Veel liefs,
Femke 💚
