Mijn naam is Geert, ik ben 30 jaar en ik heb jarenlang geworsteld met een verslaving aan alcohol en ketamine.
Inmiddels ben ik 9 maanden clean. Dat is iets waar ik trots op ben, maar vooral iets waar ik dankbaar voor ben. Ik probeer tegenwoordig anderen te laten zien dat er altijd een weg terug is, hoe uitzichtloos het soms ook lijkt.
Ik ben opgegroeid in een normaal, warm gezin met een zusje dat drie jaar jonger is dan ik. Mijn ouders werkten allebei hard en deden er alles aan om het ons naar de zin te maken. We hadden een stacaravan in Zeeland, waardoor we veel weekenden op het strand doorbrachten. Dat waren fijne, zorgeloze momenten. Na de basisschool ging ik naar de havo en daarna studeerde ik af als Software Engineer aan de Fontys Hogeschool. Al vroeg vond ik het belangrijk om geld te verdienen. Ik werkte liever dan dat ik sportte, want met geld kon ik leuke dingen doen: uitgaan, festivals bezoeken, vrijheid ervaren.
Mijn eerste aanraking met alcohol was rond mijn twaalfde of dertiende. Vanaf mijn veertiende ging ik wekelijks op stap. Wat begon als gezellig drinken, werd langzaam een patroon. Met de festivals kwamen ook de harddrugs. Ik experimenteerde met verschillende middelen, maar rond 2017 bleef ik hangen bij ketamine. Eigenlijk wist ik de eerste keer al dat dit een middel was waar ik niet makkelijk van af zou komen. Dat herken ik ook uit mijn jeugd: ik kon nooit “gewoon één” nemen. Niet bij snoep, niet bij alcohol, niet bij drugs. Het moest altijd meer zijn.
Hoewel ik al vroeg voelde dat ik er gevoelig voor was, wilde ik dat niet toegeven. Ik dacht dat ik alles onder controle had. Dat het erbij hoorde. Ondertussen werd het gebruik steeds structureler. Wat begon op festivals, werd uiteindelijk dagelijks gebruik thuis. Ik was er veel tijd aan kwijt om het stiekem te doen. Niemand mocht het weten. In het begin hadden mensen weinig door, maar later kwamen er steeds vaker ruzies. Wonder boven wonder heb ik altijd kunnen blijven werken. Mijn werk als software engineer leed er niet onder, maar mijn persoonlijke leven wel.
Mijn relaties zijn stukgelopen. Vriendengroepen hebben me meerdere keren laten vallen. Mijn familie verloor het vertrouwen in mij. Mijn partner verliet me nog voordat ik echt hulp zocht. Toch zag ik dat toen niet helder. Ik vond mezelf “de man”. Ik dacht dat ik niemand kwaad deed. Als het goed ging, gebruikte ik om het te vieren. Ging het slecht, dan gebruikte ik om te verdoven. Ik had drugs nodig voor bijna alles.
Er zijn momenten geweest waarop het volledig uit de hand liep. Ik ben meerdere keren in het ziekenhuis beland door alcohol- en drugsmisbruik. Onder invloed heb ik eens een ambulancemedewerker in zijn arm gebeten, waarvoor ik een taakstraf kreeg. Een andere keer werd ik opgepakt voor het uitschelden van een politieagent en bracht ik een nacht in de cel door, met opnieuw een taakstraf als gevolg. Schulden heb ik gelukkig niet opgebouwd, omdat ik het financierde met geld dat ik apart had gezet. Maar moreel en emotioneel was ik diep in de min.
Mijn eerste serieuze poging om hulp te zoeken was in 2019. Ik startte een ambulant detoxtraject. Drie ochtenden per week werkte ik aan mijn verslaving. In die periode werd ook onderzocht of ik ADHD had, wat uiteindelijk werd vastgesteld. Een tijdlang ging het beter, maar zodra ik weer begon met gebruiken, kwamen de problemen net zo hard terug.
In 2023 zocht ik opnieuw hulp, dit keer bij Changes in Weert. Daar drong pas echt tot me door hoe groot mijn problemen waren. Ik begon meetings te bezoeken, maar bleef terugvallen. Soms was ik niet eerlijk en haalde ik zelfs mijlpalen op terwijl ik nog gebruikte. Mensen adviseerden me een extra opname en een safehouse. Daar had ik veel weerstand tegen, omdat ik diep van binnen wist dat ze gelijk hadden.
Pas toen ik alles kwijt was — mijn partner, mijn baan, mijn rijbewijs — brak er iets. Ik kon niet verder op deze manier. Via BasicMe volgde ik een tweedaagse behandeling. De eerste drie maanden gingen goed, maar opnieuw viel ik terug. Uiteindelijk volgde een tweede klinische opname in Portugal en daarna een safehouse-traject van een jaar. Dat was het moment waarop ik écht besloot hulp te aanvaarden.
De reacties uit mijn omgeving verrasten me. Ik schaamde me om hulp te vragen, maar kreeg juist steun. Zelfs neefjes en nichtjes stuurden kaartjes tijdens mijn opname. Dat deed me meer dan ik kan uitleggen.
Wat mij het meest heeft geholpen, is de combinatie van een klinische opname, nazorg en het safehouse. We gaan daar drie keer per week naar meetings en hebben een sportschoolabonnement. Die structuur is voor mij essentieel.
Vroeger was ik constant onderweg, altijd op zoek naar prikkels. Nu leef ik gestructureerder. Ik sport twee à drie keer per week, bezoek meetings en doe vrijwilligerswerk om weer actief deel te nemen aan de maatschappij.
Steun van anderen speelt een grote rol in mijn herstel. Vooral therapeuten en lotgenoten betekenen veel voor me.
Mijn ouders hebben me altijd willen redden, maar dat werkte vaak averechts. Nu leer ik verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen herstel.
Natuurlijk worstel ik nog steeds. Gevoelens blijven ingewikkeld, vooral als het om vrouwen gaat. In het safehouse mag ik een jaar geen relatie aangaan. Dat is soms lastig wanneer ik me aangetrokken voel tot iemand. Maar ik begrijp waarom die regel er is: eerst moet ik leren om zelf stabiel te zijn.
Mijn motivatie om clean te blijven is groot. Ik ben mijn autorijbewijs kwijtgeraakt, en als ik een jaar clean blijf, krijg ik het terug. Dat is een belangrijke stip op de horizon. Daarnaast heeft de hulp die ik zelf heb ontvangen iets in mij aangewakkerd. Ik overweeg nu een opleiding tot Social Worker of Ervaringsdeskundige, zodat ik anderen kan helpen. Misschien start ik ooit nog mijn eigen bedrijf. En ik wil mijn motorrijbewijs halen — op een eerlijke, nuchtere manier dit keer.
Aan mensen die zelf worstelen met verslaving wil ik zeggen: praat erover. Wees eerlijk. Schaam je niet. Je bent niet alleen. Er zijn zoveel mensen die hiermee kampen. Zoek verbinding. Ga naar meetings. Ga wandelen, sporten, spelletjes doen. Samen sta je sterker.
En aan familie en vrienden: probeer niet te pushen. Toon begrip. Verslaving is geen bewuste keuze om anderen pijn te doen. Geef iemand de tijd om aan zichzelf te werken, bijvoorbeeld via de twaalf stappen. Herstel is een proces, geen knop die je omzet.
Ik heb lang gedacht dat er geen weg terug was. Inmiddels weet ik dat die er altijd is — maar je moet hem wel durven lopen.
Lieve Geert,
Wat is het ongelofelijk knap dat je jouw verhaal zo open en eerlijk durft te delen. Dat vraagt moed. Echte moed. Niet de stoere houding van vroeger, maar de moed om kwetsbaar te zijn, om je fouten onder ogen te zien en om verantwoordelijkheid te nemen voor je leven.
Je hebt diepe dalen gekend. Je bent gevallen, vaker dan je misschien zelf had gewild. Maar wat mij het meest raakt, is dat je steeds weer bent opgestaan. Ondanks schaamte. Ondanks verlies. Ondanks alles wat je bent kwijtgeraakt. Dat zegt zóveel over jouw kracht.
Negen maanden clean zijn is geen toeval. Dat is hard werken. Dat is kiezen voor jezelf, elke dag opnieuw. Je hebt hulp durven aannemen. Je hebt eerlijk leren kijken naar jezelf. Je hebt weerstand doorbroken en bent tóch gegaan voor wat nodig was, zelfs toen dat pijn deed.
Weet dat je verleden je niet definieert. Wat jou definieert, is wat je nu doet. De verantwoordelijkheid die je neemt. De steun die je anderen wilt bieden. De man die je aan het worden bent.
Ik hoop dat je trots bent op jezelf. En als dat nog niet altijd lukt, leen dan even mijn trots. Want die is groot.
Blijf doorgaan. Blijf eerlijk. Blijf zacht voor jezelf.
Je bent het waard.
Liefs Femke 💚