"Hi, ik ben Laura. Ik ben 21 jaar en inmiddels net een jaartje clean van mijn beeldschermverslaving."
Jarenlang heb ik geworsteld met mijn schermgebruik en de gedragsproblemen die daarbij kwamen kijken. Dit is mijn verhaal.
Ik kom uit een gezin met twee zussen en een broertje. Mijn oudste zus is 25, mijn andere zus 23 en mijn broertje is 11. Als kind was ik een heel vrolijk, maar ook verlegen meisje. Ik hield van gezelligheid, maar vond het soms lastig om echt op de voorgrond te staan. Eind 2019 zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, wat natuurlijk ook impact heeft gehad op ons als gezin.
Toen ik 11 jaar was, maakte ik thuis een moeilijke situatie mee tussen mijn oudste zus en mijn vader. Dat heeft meer met mij gedaan dan ik toen besefte. Ik trok me steeds meer terug. Van een vrolijk, verlegen meisje veranderde ik in iemand die zich afsloot en vluchtte voor alles en iedereen. In die periode kwam ik in aanraking met YouTube. Dat werd mijn veilige plek. Daar hoefde ik niets te voelen. Geen spanning, geen verdriet, geen onzekerheid. Ik kon uren achter elkaar kijken, gewoon om mijn eigen gevoel niet onder ogen te hoeven komen.
Wat begon als ontspanning, werd langzaam een manier van leven. Mijn scherm was mijn uitweg uit de echte wereld.
In de zomer van 2024 merkte ik dat het echt niet meer zo kon. Ik stootte mezelf steeds meer af van familie en vrienden. Ik trok me vaker terug. Werk voelde zwaar. In mijn hoofd was het constant: doe ik het wel goed? Ben ik wel goed genoeg? Ik vond zelf dat mensen zich niet zo met mijn leven moesten bemoeien. Ik dacht dat ik nergens last van had. Maar mijn directe omgeving had wel last van mij. En diep van binnen wist ik eigenlijk ook dat het niet goed ging.
Gelukkig ben ik nooit in aanraking gekomen met justitie of schulden. Maar mentaal zat ik niet op een gezonde plek.
Toen mijn lieve zus in een kliniek zat, begon er bij mij iets te knagen. Ik was op vakantie in Frankrijk en ineens kwam het besef: wil ik dit echt zo verder? Wil ik blijven vluchten? Daar, op die vakantie, ging er een knop om. Ik zei tegen mijn moeder: “Ik ga hulp zoeken. Zo werkt het niet meer.” Mijn moeder reageerde meteen steunend. Ze zei: “Mail nu gelijk, anders ga je aan jezelf twijfelen.” En dat deed ik. Zonder haar steun had ik die stap misschien niet zo snel gezet.
Na de zomervakantie kon ik al op intake komen. De kliniek heeft me echt geholpen. Ik heb daar veel over mezelf geleerd: over mijn vluchtgedrag, mijn onzekerheid en mijn grenzen. Tot op de dag van vandaag krijg ik nog steeds twee à drie keer per week begeleiding die me helpt in het dagelijks leven. En daar ben ik dankbaar voor.
Ik heb gelukkig nog geen terugval gehad.
Wat er veranderd is? Ik plan nu bewust leuke dingen in. Niet meer alles strak en veilig, maar soms gewoon spontaan: “Yo, ik ga nu naar Duitsland naar een pretpark.” Of ik plan een concert. Iets wat ik vroeger nooit durfde, omdat daar zoveel mensen zijn. Ik durf mezelf steeds meer uit te dagen.
Ook merk ik dat ik opener ben over mijn situatie. En het mooiste is: mensen steunen me. Ze oordelen niet. Dat geeft zoveel rust. Ik durf mijn grenzen iets beter aan te geven, al blijft dat lastig. Nee zeggen vind ik nog steeds moeilijk. Soms gaan mensen nog over mijn grens heen en weet ik niet goed hoe ik daarmee om moet gaan. Dat is een leerproces waar ik nog middenin zit.
Wat mij enorm motiveert, zijn mijn lieve nichtjes en mijn broertje. Ik wil niet dat zij hieronder lijden. Ik wil hen laten zien dat het oké is om hulp te vragen. Dat je niet alles alleen hoeft te doen.
Mijn dromen? Mijn verhaal durven delen. Veel van de wereld zien. Blijven groeien.
Wat ik heb geleerd, is dat het oké is om toe te geven dat je het niet alleen kan. Je staat er namelijk niet alleen voor. Ook al voelt de wereld soms klein en eenzaam, er zijn altijd mensen die je willen steunen — in dik en dun.
Blijf in contact. Praat. En als het nodig is, ga één op één met iemand zitten. Laat zien dat je er bent voor de ander, maar push niet te ver. Soms is er gewoon iemand nodig die blijft, zonder te oordelen.
En ik? Ik blijf stappen zetten. Kleine en grote. Elke dag weer.
Lieve Laura,
Als zus zijnde wil ik je dit zeggen.
Ik zie je.
Niet alleen hoe het nu met je gaat — maar ook hoe hard jij hebt gevochten om hier te komen.
Ik weet dat het niet altijd makkelijk was. Ik heb gezien hoe je je terugtrok. Hoe je soms afstand hield. Hoe het leek alsof je er niet helemaal bij was. En misschien begreep ik het toen niet altijd. Misschien vond ik het soms lastig. Maar wat ik nu vooral voel, is respect.
Respect voor het moment dat jij zei: “Zo wil ik het niet meer.”
Respect voor het feit dat jij hulp hebt gezocht.
Respect voor elke dag dat jij kiest om niet meer te vluchten.
Je bent niet alleen mijn zus.
Je bent een voorbeeld.
Voor mij.
Voor je broertje.
Voor je nichtjes.
Je laat zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat je mag struikelen. Dat je mag leren. Dat je mag groeien.
En weet je wat ik het mooiste vind?
Dat je opener bent geworden. Dat je durft te praten. Dat je jezelf steeds iets meer laat zien. Dat is zo waardevol. Dat maakt onze band sterker.
Ja, grenzen aangeven blijft lastig. Maar ik zie dat je het probeert. En dat is genoeg. Je hoeft het niet perfect te doen. Je hoeft alleen maar eerlijk te blijven naar jezelf.
Wat er ook gebeurt: je staat er niet alleen voor.
Ik blijf.
Niet om je te pushen.
Maar om naast je te staan.
Ik ben trots op je, grote zus. 💚