Mijn naam is Sam, ik ben 26 jaar. Jarenlang heb ik geworsteld met een verslaving aan wiet. Inmiddels ben ik 4 jaar clean en probeer ik anderen te laten zien dat er een weg terug is.
Ik kom uit een fijn gezin: beide ouders zijn bij elkaar en ik heb een oudere zus. Ik heb een goede jeugd gehad en kwam niets tekort. De basisschool ben ik zonder al te veel problemen doorgekomen. Op de middelbare school had ik een groepje vrienden dat rookte; daar ging ik bij staan. In die groep waren ook mensen die wiet en hasj rookten. Toen zij het aanboden, was ik nieuwsgierig en nam ik mijn eerste hijs. Van één keer liep het al snel uit op vaker een hijs, tot ik hele joints met hen rookte.
Toen ik klaar was met de middelbare school, dacht ik eigenlijk niet meer aan blowen. Dat veranderde toen ik een BBL-opleiding ging doen. Ik raakte bevriend met een collega die wel blowde. Uiteindelijk ben ik ook met diegene gaan gebruiken en kon ik makkelijker aan wiet komen. Ik dacht dat ik geen probleem had, tot ik op een dag alleen op een bankje zat te blowen en me afvroeg waarom ik daar eigenlijk alleen zat. Op dat moment kwam ik tot de realisatie dat ik verslaafd was. Toch boeide dat me toen nog niet zoveel, want ik kon gebruiken.
Na een jaar was het zo erg geworden dat ik op mijn werk redenen zocht om naar huis te gaan en paniekaanvallen kreeg. Ik wilde het huis niet meer uit, want dan kon ik niet gebruiken. Ik had geen motivatie meer, behalve om te gebruiken. Mijn gebruik had niet alleen invloed op mijn eigen leven, maar ook op dat van mijn familie. De relaties zijn zo slecht geworden dat ik hen alleen nog gebruikte voor wat ik nodig had en hun gevoelens wegcijferde.
Over de jaren heen ben ik slechter voor mezelf gaan zorgen en ben ik veel aangekomen. Ik werd erg onzeker over mezelf en wist niet goed meer wie ik was. Ik ben op mezelf gaan wonen met ambulante begeleiding, met de afspraak dat ik voor afspraken niet zou blowen. Toch kreeg ik het voor elkaar om vlak vóór een afspraak te blowen. Op dat punt schrok ik echt: ik kon niet eens een minuut nuchter zijn. Toen wist ik dat er iets moest veranderen.
Ik heb dit verteld aan een begeleider, die daar goed op reageerde en een kliniek voorstelde. Drie dagen later zei ik tijdens een afspraak: “Ik ga me aanmelden voor de kliniek.” Mijn ouders stonden achter deze beslissing, net als de rest van mijn familie.
De kliniek heeft mij een goede start gegeven door mijn herstelproces in een veilige omgeving te laten beginnen. Inmiddels ga ik wekelijks naar meetings. Mijn leven is sinds de kliniek enorm veranderd: ik heb een goede baan, fijn contact met vrienden en een goede relatie met mijn familie. Dit kan ik niet alleen. Ik krijg veel steun van anderen: fellows, familie en vrienden. Ik kan alles kwijt, om advies vragen of gewoon samen zijn.
In herstel zijn er nog steeds dingen waar ik mee worstel. Ik ben onzeker over mezelf, vooral over wat anderen van mij denken. Ben ik wel goed genoeg? Vindt diegene mij wel aardig? Heb ik genoeg voor iemand gedaan? Ik weet ook dat als ik stop met meetings en herstel, ik weer zal gaan gebruiken. Dan zal ik iedereen om mij heen verliezen, mijn baan kwijtraken en verkeerde keuzes maken. Keuzes die mij of in de gevangenis zullen laten belanden, of de dood tegemoet laten gaan.
Ik zie wat de dag brengt, heb vrijheid en wil dit voor de rest van mijn leven zo voortzetten.
Denk je zelf verslaafd te zijn, wees dan niet bang om hulp te vragen. Er zijn genoeg wegen om te stoppen: stap een meeting binnen of neem contact op met een kliniek.
Als er iemand in je omgeving verslaafd is, ga je nu iets moeilijks lezen: laat diegene gaan. Een verslaafde moet vaak zijn rock bottom bereiken voordat hij of zij kan veranderen. Laat wel weten dat je klaarstaat om te helpen, maar alleen als diegene zelf klaar is om het anders te doen.
~ Sam
Lieve Sam,
Allereerst Sam bedankt dat je je verhaal wilde delen. Ik wil je echt laten weten hoe onwijs trots ik op je ben, en dat komt recht uit mijn hart. Ik zie hoeveel moeite je doet, hoeveel je draagt en hoe je ondanks alles blijft doorgaan. Niet alles is vanzelf gegaan, en juist daarom raakt het me zo om te zien hoe je staat waar je nu staat. De manier waarop je groeit, leert en jezelf blijft, zegt zoveel over jou als persoon. Weet dat ik dat zie, en dat ik je daar enorm voor bewonder. Je mag hier zó trots op zijn — ik ben dat in ieder geval voor jou.
Veel liefs,
Femke