Ik ben Denise, ik ben de oudere zus van Femke en ik vertel je over de pijn, de angst, de machteloosheid en de liefde die haar door die periode heen heeft gedragen.
In het begin zag ik vooral iemand die zich graag goed wilde voordoen voor de wereld. Je wilde voor iedereen een allemansvriend zijn en overal bij horen: festivals, feestjes, altijd onderweg. Je werkte veel in de zorg – iets waar je goed in was en waar je nog steeds je hart in legt. Je wilde zorgen voor anderen, misschien soms meer dan voor jezelf.
Wat me als eerste opviel, waren de kleine veranderingen. Langzaam werd je stiller. Je praatte niet meer over je vrienden of over je werk zoals je eerst deed. Je werd kortaf, opvliegend, boos om dingen die eerder geen gewicht hadden. Je trok je steeds vaker terug en was er, zelfs als je er wél was, eigenlijk niet meer bij. Je vluchtte weg van huis, kwam steeds later thuis of helemaal niet meer.
Het contact tussen ons veranderde snel. Hoe meer je in de verslaving verdween, hoe minder we met elkaar spraken. Op een gegeven moment zeiden we soms dagenlang niets. Dit gebeurde niet alleen tussen ons, maar ook tussen jou en anderen in je omgeving. Het was alsof er een muur tussen jou en de rest van de wereld groeide.
Het deed me vooral pijn dat ik je niet meer kon vertrouwen. Je gedrag maakte dat ik je niet meer durfde toe te laten bij mijn kinderen, jouw nichtjes. Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst: iemand die ik zo goed kende, werd iemand waarvan ik niet wist wat hij zou doen.
De grootste zorgen had ik over welke invloed jouw verslaving had op anderen. Ik zag hoe alles langzaam afbrokkelde en hoe jij zelf niet leek te zien wat dat met de mensen om je heen deed.
Het moment waarop ik dacht: nu gaat het echt mis, was een paar maanden nadat mijn oudste dochter geboren werd, begin 2022. Dingen stapelden zich op en het werd steeds duidelijker dat je de controle aan het verliezen was.
Ik probeerde je wel te bereiken, maar tegelijk wist ik dat jij degene was die uiteindelijk zelf tot inzicht moest komen. Ik heb geprobeerd leuke dingen met je te plannen, je afleiding te geven, maar ik hield me op een gegeven moment vooral bezig met mijn dochters en mijn broertje. Dat was hoe ik mezelf beschermde.
Er waren gevoelens in die tijd, maar veel daarvan heb ik weggestopt. Ik koppelde me los van alles wat met jou te maken had, omdat ik anders niet overeind was gebleven. Wat ik nooit durfde te zeggen, was dat ik op een gegeven moment zo klaar was met de situatie dat ik liever had dat je er niet meer was dan dat je ons bleef meesleuren in de chaos. Dat is hard om te denken, laat staan om uit te spreken — maar het was wel wat die periode met mij deed.
Het moeilijkste was wanneer buitenstaanders aan mij vroegen hoe het met je ging. Zeker na alles wat er gebeurd was: toen je in het kanaal sprong, toen je wegliep, na het ongeluk… Ik moest steeds een antwoord geven op iets waarvoor ik zelf geen woorden had.
Moments van hoop? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Misschien waren ze er, maar ik zag ze niet.
Nu kijk ik terug op die periode als een tijd vol lessen. Misschien had ik dingen anders kunnen doen, maar dat weet je nooit. Het gaat zoals het gaat. Komt iets vandaag niet, dan misschien morgen wel. Wat ik anderen zou meegeven die iemand in een verslaving hebben: je kunt iemand niet redden die zichzelf nog niet wil redden. Zorg voor jezelf, stel grenzen, en onthoud dat liefde soms betekent dat je afstand moet nemen.
Lieve Denise, het spijt me dat ik jou die angst en die last heb laten dragen.
Ik besef nu hoeveel druk, zorgen en verdriet jij in stilte hebt moeten dragen tijdens mijn verslaving. Het was nooit mijn bedoeling om jou zo te belasten, om je vertrouwen te breken of je in situaties te zetten waarin je je niet veilig voelde.
Dank je dat je ondanks alles toch bent blijven staan, voor jezelf, voor je kinderen en uiteindelijk ook voor mij. Ik waardeer het dat je eerlijk durft te zijn over die periode, ook al is het pijnlijk om te horen. Het helpt me begrijpen wat mijn gedrag met jou heeft gedaan, en het geeft me motivatie om nooit meer terug te gaan naar wie ik toen was.
Ik ben je dankbaar dat je dit met me deelt — en ik ben oprecht sorry dat jij dit allemaal hebt moeten dragen.
liefs,
Femke 💚
