"Ik ben Mieke Wullems, de oma van Femke".
Al 51 jaar ben ik getrouwd met mijn man Jan, en samen hebben we veel in het leven meegemaakt. Maar de periode waarin Femke in haar verslaving terechtkwam, is zonder twijfel een van de moeilijkste hoofdstukken uit mijn leven als oma geweest.
In het begin bag ik vooral een meisje dat ik niet meer herkende. Femke trok zich steeds verder terug in zichzelf. Ze vertelde niet meer wat er in haar omging en het leek alsof ze ons niet meer hoorde, alsof er een muur tussen ons stond. Haar ogen werden hol, haar gezicht werd bleek. Het leven leek langzaam uit haar te verdwijnen.
Langzaam veranderde ook haar gedrag. Ze werd opvliegend, druk, ongeduldig en vaak boos. Bij het minste of geringste schoot ze uit haar slof. Ik zag een meisje dat zichzelf aan het verliezen was, en dat deed pijn om te zien. Het contact tussen ons werd moeilijk; ik had het gevoel dat ik mijn kleindochter kwijt was. De vrolijke, warme Femke die ik kende, was veranderd in iemand die ik niet meer kon bereiken.
Dat gaf me veel verdriet. Ik sliep slecht, maakte me constant zorgen. Ik vroeg me af hoe ik haar kon helpen, wat ik verkeerd had gedaan, of het ooit nog goed zou komen. Maar ik voelde vooral onmacht — ik stond erbij en kon niets doen.
Het moment dat ik echt dacht: nu gaat het mis, was toen Femke begon te liegen. Dat brak mijn hart. Vooral toen ze zei dat ze hulp ging zoeken, in de zomer van 2023, maar ondertussen bleef liegen. Ik probeerde haar te bereiken door te praten, door verhalen te vertellen over tante Gerry en haar verslaving, in de hoop dat ze iets zou herkennen, dat ze zou zien dat het anders kon. Maar het leek of ze in haar eigen wereld leefde, waar wij niet meer binnen mochten komen.
Vaak voelde ik verdriet, machteloosheid en boosheid. Soms wilde ik het eruit schreeuwen — dat ze zo stom bezig was, dat ze alles aan het weggooien was wat ze had opgebouwd: haar werk, haar vrienden, haar familie, haar geld. Maar ik durfde het niet, omdat ik bang was haar nog verder van me af te duwen.
Een van de moeilijkste momenten was bij haar oude werk, De Bolle Akker in Vessem. Tijdens een gesprek daar bleef ze volhouden dat ze de waarheid sprak, terwijl ik wist dat ze loog. Dat brak iets in mij. Ik zag een meisje dat vastzat in haar verslaving en niet meer wist hoe ze eruit moest komen.
Momenten van hoop heb ik in die periode eigenlijk niet gezien. Ik zag alleen een neerwaartse spiraal, steeds dieper en donkerder. Voor mij was het een zwarte periode, een waarin ik mijn kleindochter zag verdwijnen zonder te weten of ze ooit nog terug zou komen.
Als ik nu terugkijk, doet het nog steeds pijn, maar ik heb geleerd dat je een verslaafde niet kunt redden als die dat zelf nog niet wil. Wat ik anderen zou willen meegeven, is dit: wees consequent en wees hard, hoe moeilijk dat ook is. Praat niet mee met het hoofd van een verslaafde, maar stel duidelijke grenzen. Alleen zo kun je jezelf beschermen, en misschien, ooit, helpt het die ander om de weg terug te vinden.
Lieve oma,
Dankjewel voor je lieve steun in mijn verslaving, ondanks dat ik het zelf niet zag en niet wilde luisteren. Jij was er altijd, met je rust, je zachte woorden en je onvoorwaardelijke liefde. Ook toen ik mezelf even helemaal kwijt was, bleef jij geloven dat ik het zou redden.
Ik weet dat het niet makkelijk voor je is geweest om aan de zijlijn te staan en toe te kijken. Toch bleef je geduldig, zonder te oordelen, en dat heeft me meer geraakt dan ik toen kon laten zien. Jij was mijn veilige haven in een tijd waarin alles in mij stormde.
Nu ik weer helder naar het leven kan kijken, besef ik pas echt hoeveel jouw liefde voor mij heeft betekend. Je hebt me laten zien wat het is om er écht voor iemand te zijn — zonder voorwaarden, zonder verwachting. Dat is iets wat ik voor altijd met me meedraag.
Dankjewel, oma, dat je nooit bent opgegeven. Dat je altijd bent blijven hopen, zelfs toen ik dat zelf niet meer kon. Ik hoop dat ik je trots kan maken door te blijven groeien, stap voor stap, met alles wat jij me hebt geleerd in mijn hart.
Veel liefs,
Femke 💚