"Ik ben Mitchel, 25 jaar oud."
Jarenlang heb ik geworsteld met verschillende verslavingen: alcohol, porno en gokken. Inmiddels ben ik 81 dagen clean en al ruim een jaar in herstel. Ik probeer anderen te laten zien dat er altijd een weg vooruit is, hoe diep je ook gezeten hebt.
Mijn jeugd was allesbehalve makkelijk. Mijn ouders scheidden toen ik vier was, en de jaren daarna — van mijn vierde tot mijn zevende — heb ik als een echte hel ervaren. Mijn vader was agressief naar mijn moeder en broer toe. We verhuisden vaak, omdat we moesten onderduiken. Op school voelde ik me altijd het buitenbeentje en werd ik veel gepest. Toen ik zeven was, werd ik bij mijn moeder weggehaald en verplicht in een woongroep geplaatst voor “moeilijk opvoedbare kinderen”. Ik begreep daar niks van. Ik had toch niks verkeerd gedaan?
Toen ik tien was, mocht ik weer terug naar huis. Mijn moeder had toen een oppas geregeld — later bleek dat zij een relatie met elkaar hadden. Rond mijn zevende ervoer ik mijn eerste afwijzing. De laatste twee jaar van de basisschool bracht ik door in Schijndel. Na de basisschool ging ik naar het VMBO-kader. Ik had een enorme drang om mezelf te bewijzen, om te laten zien dat ik niet meer dat buitenbeentje was.
In het eerste jaar ging het goed. Ik was sociaal, leraren waren tevreden. Maar in mijn derde jaar maakte ik een grote fout. Ik stuurde een pikante foto naar wat ik dacht dat een meisje was — maar het bleken jongens van mijn school te zijn. Iedereen lachte me uit, en mijn stiefmoeder (de oppas) maakte mijn telefoon kapot. Toen was ik boos, maar nu ben ik haar daar dankbaar voor. Toch bleef ik doorgaan, ik wilde me blijven bewijzen.
Na de middelbare school ging ik naar het MBO in Eindhoven. Zeven jaar lang had ik het gevoel dat ik goed bezig was. Ik had veel vrienden, ging vaak uit, school ging prima en ook thuis leek alles goed te gaan. Mijn moeder en stiefmoeder waren bij elkaar, ik maakte gezonde keuzes, en ik voelde me stabiel. Totdat ik klaar was met mijn studie. Toen viel alles weg: geen studie, geen duidelijke daginvulling. Ik werkte wel, maar zodra er iets gebeurde, sloeg er een knopje om.
Mijn eerste echte aanraking met middelen was in de kroeg, tijdens mijn studietijd. Elk weekend was ik daar te vinden. Doordeweeks kon ik me inhouden, maar in het weekend ging het los. Na mijn studie begon ik samen met een maat te gokken. Hij deed dat al, en ik vond het spannend en nieuw. Al snel leerde ik anderen kennen die ook gokten, vooral op voetbalwedstrijden — dus dat ging ik ook doen.
Door mijn verlatingsangst raakte ik ook verstrikt in ongezonde relaties. Ik probeerde controle uit te oefenen op mijn partners, en toen dat misging, vluchtte ik in porno. Als ik vrijgezel was, keek ik overmatig veel porno. Het gaf me het gevoel van liefde, iets wat ik miste.
Pas toen ik in de kliniek terechtkwam, besefte ik dat ik echt verslaafd was. Daarvoor hield ik mezelf voor de gek. Mijn gedrag had me al eerder in aanraking gebracht met de politie, vooral door ruzies met mijn vader. De verslaving had mijn hele leven overgenomen. Ik leefde geïsoleerd — tachtig procent van mijn tijd zat ik alleen op mijn kamer. Ik moest gebruiken voordat ik überhaupt iets kon doen. Mijn leven voelde als één groot feest, maar eigenlijk was het pure leegte.
Mijn relaties leden er enorm onder. Door mijn verslaving raakte ik snel uit verbinding met anderen. Ik dacht alleen nog aan mezelf, maar deed ondertussen wel zielig over het feit dat ik “niemand” had. Uiteindelijk verloor ik alles. Vrienden, vertrouwen, contact met familie — alles was kapot.
Ik schaamde me diep, maar in mijn gebruik was ik vooral egoïstisch. Nu ik nuchter ben, voel ik me weer mens. Ik heb wel schulden gehad, vooral bij de zorgverzekering, maar nooit echt problemen met justitie. Toch weet ik dat het niet veel had gescheeld.
Het omslagpunt kwam toen ik één nacht in een daklozenopvang moest slapen. Ik was niet meer welkom thuis, had alles en iedereen van me afgestoten. Daar, in dat bed, dacht ik: “Als ik zo doorga, eindig ik in de gevangenis — en dat wil ik niet.” Dat was het moment dat ik besloot hulp te zoeken.
Tot mijn verrassing reageerde mijn omgeving positief. Ze waren blij dat ik eindelijk een stap zette, ook al hadden ze al zo vaak loze beloftes van mij gehoord. De eerste tijd na de kliniek ging het goed, maar later viel ik toch een keer terug. Toen heb ik bewust gekozen om echt voor mezelf te gaan. Ik beëindigde mijn relatie en bleef trouw aan het herstelprogramma, ging weer naar meetings en zocht steun bij mijn fellowship.
De hulp die mij het meest heeft geholpen? De kliniek Yes We Can, de ambulante hulp van Burgercoaching, en nu het begeleid wonen bij 2Live in Den Bosch.
Vandaag de dag ziet mijn leven er heel anders uit. Sinds kort ben ik gestart met een traject waarbij ik vier dagen per week naar school ga, van half negen tot drie uur. Daarnaast werk ik bij The Madhouse, een indoor activiteitenbedrijf. Ik heb weer structuur, iets om voor op te staan.
Steun van anderen speelt een grote rol in mijn herstel. Mijn huisgenoot is een belangrijke steunpilaar, net als de meetings die ik blijf bezoeken. Toch worstel ik nog steeds met dingen: onzekerheid, kwetsbaarheid, schaamte en schuldgevoel. Ik vind het moeilijk om in grote groepen te zijn — ik denk vaak dat mensen iets van me vinden. Ook relaties aangaan en onderhouden blijft een uitdaging.
Wat me gemotiveerd houdt, is dankbaarheid. Soms kijk ik foto’s terug van vroeger, en dan zie ik pas echt hoeveel ik veranderd ben. Het delen van mijn verhaal, zoals nu, helpt me ook enorm.
Mijn dromen voor de toekomst zijn simpel, maar belangrijk: clean blijven, hulp blijven aannemen, nederig blijven en mijn ego aan de kant zetten.
Wat ik anderen wil meegeven die worstelen met een verslaving?
Eigenlijk maar één ding: zoek hulp. Hoe moeilijk het ook lijkt, er is altijd een weg terug. Niemand kan die stap voor jou zetten, maar als je het doet, verandert je leven echt.
En tegen familie en vrienden van iemand die verslaafd is, zou ik zeggen: probeer geen hand boven het hoofd te houden. Iemand in actieve verslaving moet soms eerst vallen om te kunnen leren. Hoe moeilijk dat ook is, anders komt herstel nooit echt van binnenuit.
Lieve Mitchel,
Dankjewel voor je openheid en eerlijkheid. Het is echt bijzonder dat je jouw verhaal met mij en mijn lezers wilde delen. Dat vraagt zoveel moed en kracht — en jij hebt dat laten zien.
Je bent super goed bezig, Mitchel. Blijf doorgaan op de weg waar je nu op zit, ook op de dagen dat het wat zwaarder voelt. Je doet het niet alleen, en je mag trots zijn op hoe ver je al bent gekomen.
Hou vol, blijf geloven in jezelf. Je bent een inspiratie voor velen. 💛
Veel liefs,
Femke 💚