Interview met Mariken (bonusmama)

Ik ben Mariken. Al vijf jaar ben ik de vriendin van jouw vader, en daarmee ook jou bonusmama.

Toen ik jou leerde kennen, voelde ik meteen dat je aan het zoeken was - naar jezelf, naar rust, misschien naar een plek waar je gewoon mocht zijn. Je was niet direct verslaafd aan middelen, maar ik zag een meisje dat zich ongelukkig voelde, dat worstelde met zichzelf. Er zat verdriet achter je lach, onrust achter je woorden.

Langzaam begon ik te merken dat er dingen gebeurden die niet oké waren. Je trok je steeds meer terug, verdween soms letterlijk en figuurlijk. Je leek te vechten met jezelf - tussen willen en durven, tussen contact zoeken en juist weglopen. Je was een verdrietig meisje dat op een verkeerde manier aandacht zocht, omdat het misschien de enige manier was waarop je nog iets kon laten voelen.

Wat mij als eerste opviel, was je manier van omgaan met de waarheid. Er was veel liegen, veel manipuleren. Dat raakte me, want ik zag door die laag heen dat er pijn zat. Maar ik had toen nog niet door dat het te maken had met drank en drugs. Ik zag vooral een meisje dat wanhopig probeerde grip te krijgen op iets wat haar steeds weer ontglipte.

Het moeilijkste vond ik het aantrekken en afstoten. De ene dag wilde je graag contact - je zocht toenadering, warmte. En de vervolgens dag duwde je me weer weg, alsof ik niets meer betekende. Dat brak iets in mij. Niet alleen bij mij, maar ook bij je vader. Zijn verdriet werd ook de mijne. En hoe langer het duurde, hoe zwaarder het voelde. 

Ons contact was vaak een gevecht. Niet met woorden, maar met stiltes, met afstand. Ik zag hoe moeilijk je het vond om te verbinden, en ik wist niet goed hoe ik je kon bereiken. Toch bleef ik proberen - met een uitnodiging om te eten, een gesprek, een klein gebaar. Soms leek ik je even te raken, maar dan glipte je weer weg.

Het deed me veel pijn om je zo je zo te zien. En tegelijk herkende ik mezelf in jou. Ik voelde jouw boosheid, vooral die richting je ouders, over de scheiding. Die woede, dat gevoel van onrecht - dat kende ik. Ik zag ook hoe zwaar je negatieve gedachten je maakten, hoe alles door die donkere bril ging. Het was alsof het licht steeds verder van je weggleed.

Mijn grootste angst was dat je het leven echt zou loslaten. Ik heb vaak wakker gelegen met de gedachte: als ze het maar haalt... Toen het auto-ongeluk gebeurde, voelde het alsof de wereld even stilstond. Ik dacht: dit is het, nu verliezen we haar.

Soms vraag ik me nog steeds af of ik genoeg heb gedaan. Of ik harder had moeten roepen, meer had moeten aandringen. Ik probeerde er voor je te zijn - op kleine manieren, met liefde, met geduld. Maar er waren momenten dat ik je het liefste bij je schouders had gepakt, je had door elkaar geschud had en geroepen: 'Alsjeblieft, hou op met dit gevecht, je bent het waard om te blijven!'

De machteloosheid was zwaar. Ik voelde verdriet, onrust, en ook pijn voor je vader, die kapotging van zorgen. Maar tussen alle duisternis waren er ook momenten van hoop. Kleine lichtpuntjes. Als je zei dat je het anders wilde, als je hulp aannam, als ik weer even dat sprankje zag van het meisje dat wel wilde leven. Dat gaf me kracht.

Als ik nu terugkijk, voel ik niet alleen verdriet, maar ook dankbaarheid. Want die periode - hoe zwaar ook - heeft ons ook dichter bij elkaar gebracht. We leerden elkaar echt kennen, in de rauwste vorm van liefde en zorg. En het bracht iets goeds; jou moeder en vader vonden vonden elkaar weer, niet als geliefden, maar als ouderen die samen voor jou wilden zorgen.

De grootste les die ik heb geleerd, is dat je van iemand kunt houden met heel je hart, maar dat je niet alles hoeft te accepteren. Liefde betekent niet dat je jezelf moet verliezen. Soms is van iemand houden juist; grenzen trekken, eerlijk zijn en loslaten waar nodig.

Aan anderen die iemand hebben met een verslaving wil ik zeggen: blijf achter diegene staan, maar verlies jezelf niet. Zoek hulp - ook voor jezelf. Want als je zelf instort, kun je niemand meer redden.

En onthoudt; zelfs in de donkerste periodes kan er een sprankje hoop zijn. Soms is dat alles wat er nodig is om het licht weer te vinden!