'Mijn zus over mijn strijd: een openhartig gesprek'.
Ze vertelt over de pijn, de angst, de machteloosheid én de liefde die haar door die periode heen heeft gedragen.
Hoi, ik ben het zusje van Femke Laura en ik vertel je over de pijn, de angst, de machteloosheid en de liefde die haar door die periode heen heeft gedragen.
In het begin zag ik vooral een zus die ontzettend veel druk voelde van de buitenwereld. Femke wilde altijd goed doen voor anderen, en ze durfde bijna nooit nee te zeggen. Ze voelde constant dat ze zichzelf moest bewijzen, niet alleen tegenover anderen maar ook tegenover zichzelf. Eerst praatten we heel veel samen, over van alles en nog wat. Maar langzaam veranderde dat. Het contact werd steeds minder en ik merkte dat ze steeds minder wist wat ze aan het doen was.
Het eerste wat me echt opviel, was dat Femke zich begon terug te trekken. Van ons gezin, van de familie, van mij. Ze kwam minder vaak thuis en afspraken die gepland stonden, kwamen steeds vaker te vervallen. En dat was totaal niet de Femke die ik kende. Ze wilde ook niet meer met mij praten, terwijl wij altijd juist alles konden delen.
Langzaam ontstonden er gedragsproblemen. Ze vluchtte weg van afspraken en problemen, vermeed mensen als ze had gebruikt. Ze droeg vaak een zonnebril, ook als het donker was. Ze reageerde snel boos of geïrriteerd, ook als iemand haar alleen maar wilde helpen. Ze wilde altijd alles op haar manier doen – zodra iemand anders iets veranderde, was er ruzie.
Ons contact werd daardoor moeilijk. Ze reageerde fel, kortaf, sloot zich af. Als ze al iets vertelde, was het hooguit in drie korte zinnen. Voor mij voelde dat machteloos: ik wilde er zo graag voor haar zijn, maar ik kreeg geen ingang.
Die periode bracht veel gevoelens met zich mee: boosheid, verdriet en angst. Boosheid omdat ze niet eerlijk was naar zichzelf of naar ons. Verdriet omdat ik haar zo graag wilde helpen maar ze mijn adviezen afwees. En vooral angst, omdat ik elke dag dacht: wat als ik of mama straks een telefoontje krijg dat Femke er niet meer is? Die gedachte heeft me maandenlang achtervolgd.
Het dieptepunt kwam in mei 2024. Femke verloor haar baan en wist niet hoe ze daarmee om moest gaan. In die periode gaf ze vaak anderen de schuld, en zocht ze bewust haar verslaving weer op. Toen PSV kampioen werd, werd dat zelfs een trigger. Voor mij was dit het moment dat ik dacht: nu gaat het echt mis.
Ik probeerde haar te bereiken door adviezen te geven, door te luisteren, maar steeds draaide het gesprek weer naar de schuld van iemand anders. Ondertussen voelde ik me zelf kapotgaan. Ik moest steeds weer haar “zooi” opruimen, afspraken fixen die zij had laten vallen. En ik zweeg vaak over wat ik echt dacht. Ik durfde niet te zeggen: “Femke, wat ben je nu allemaal aan het doen? Je duwt iedereen weg die je wil helpen. Ik ben kapot van zorgen en bang dat ik elk moment een telefoontje krijg dat je er niet meer bent.”
Eén van de moeilijkste momenten was een ochtend dat ik een bericht van mama kreeg: Femke was opgepakt na een ongeluk en zat op het politiebureau. In die periode zei ze vaak dat ze dit leven niet meer wilde. Die dag dacht ik op mijn werk: dit is het, vandaag of morgen is het voorbij.
En toch… er kwam een keerpunt. Toen ze werd vastgezet en later in opname ging, zag ik weer hoop. Ze wilde écht veranderen, echt niet meer terug naar dat duiveltje. Langzaam kwam haar echte ik weer terug. Ze liet zien: ik ben er nog. En dat gaf mij ook weer kracht.
Als ik nu terugkijk op die periode, zie ik vooral hoe zwaar het was. Zoveel moeilijke momenten, maar ook momenten waarop hoop en herstel zichtbaar werden. Het is een tijd die ik nooit meer wil meemaken, maar ik ben dankbaar dat mijn zus nu weer Femke is. Dat ze haar grenzen durft aan te geven en dat ze zichzelf terugvindt.
Wat ik anderen wil meegeven die een geliefde hebben met een verslaving: geef het tijd. Probeer het gesprek open te houden, zonder te wijzen of te veroordelen. Benoem niet alleen wat er fout gaat, maar laat ook zien dat het anders kan. Ga mee naar een meeting, stel je open, en wees aanwezig. Ook al voelt het alsof je soms geen verschil maakt – jouw aanwezigheid en liefde kunnen meer betekenen dan je denkt.
Wat dit met mij doet;
Het maakt me boos en verdrietig. Toen ik dit las kreeg ik tranen in mijn ogen. Ik was zó bezig met mezelf en mijn verslaving dat ik niet besefte wat ik anderen aandeed – vooral mijn kleine zusje niet.
Ik besef nu dat het niet goed was. Ik ben een oudere zus en wij horen er voor elkaar te zijn. Het doet pijn om te zien hoeveel pijn ik haar heb gedaan met mijn gedrag. Niemand verdient dat. Ik heb haar door een levende hel gebracht en dat wil ik nooit meer.
Lieve Laura, het spijt me dat mijn verslaving de overhand kreeg. Dat ik niet meer naar je wilde luisteren. Het spijt me dat ik er niet voor je was. Maar zoals jij zelf zei: Femke is weer terug.
Ik ben onwijs trots op jou dat je deze moeilijke tijd hebt doorstaan. Ik hou van je. 🫶
Liefs,
Femke 💚