'Van verslaving naar herstel; mijn persoonlijke reis'.
Hoi, ik ben Olivia en ik ben 26 jaar oud. Ik heb jarenlang geworsteld met een verslaving wiet en 4mmc, ik was 1 jaar en 3 maanden, nu 1 dag. Ik heb de keuze gemaakt om door te zetten en helemaal niks meer te gebruiken.
Mijn jeugd herinner ik me over het algemeen met warme gevoelens. Ik groeide op met mijn ouders en twee broers, speelde af en toe een spelletje en genoot van kleine geluksmomenten. Toch was niet alles makkelijk. Op zevenjarige leeftijd kreeg ik de diagnose ADHD, wat regelmatig leidde tot spanningen en ruzies thuis. Op de basisschool had ik één goede vriendin, maar voelde ik me vaak buitengesloten. Jarenlang werd ik gepest, en aan het einde van de basisschool begon ik kleine dingen te stelen – snoepjes, pennen. Destijds leek dat onschuldig, maar achteraf besef ik dat dit mijn eerste ervaring was met gedrag dat spanning wegnam.
Toen ik naar de middelbare school ging, verloor ik contact met mijn basisschoolvriendin. Ook de relatie tussen mijn ouders liep spaak, waardoor zij uit elkaar gingen. Ik koos ervoor bij mijn moeder te wonen en verhuisde met haar naar Veldhoven voor een nieuwe start. Daar ontmoette ik nieuwe mensen, waaronder Laura, maar ik voelde me vaak depressief en onzeker. Dit was het moment waarop ik voor het eerst een psycholoog ontmoette.
Na de middelbare school volgde een opleiding kinderopvang, die ik na twee jaar niet kon afronden — een beslissing die door anderen werd genomen. Tijdens een tussenjaar werkte ik 32 uur per week, maar dat werd al snel te zwaar door rugproblemen. Later rondde ik de opleidingen Leisure & Hospitality niveau 3 en 4 af. In die periode leerde ik vrienden maken en bouwde ik een hechtere sociale kring op. Begeleiding via het Rughuis hielp mijn rug tijdelijk verbeteren, en ik begon kleine stapjes richting een stabieler leven te zetten.
Verslaving en de Impact op Mijn Leven
Mijn eerste aanraking met verslavend gedrag begon met het stelen, maar escaleerde later naar middelengebruik. Op mijn zeventiende besefte ik dat ik diep in de problemen zat: zes jaar lang blowen, drinken of snuiven had mijn leven beheerst. Toch wilde ik er toen nog niet aan toegeven dat ik verslaafd was.
De verslaving beïnvloedde mijn dagelijks leven enorm. Ik hield mijn gebruik vaak voor mezelf, werd egoïstisch en beschadigde relaties. Mijn aandachtsverslaving leidde ertoe dat ik vriendinnen en familie verwaarloosde. Lange tijd vond ik mijn eigenwaarde alleen in seks, wat veel pijn veroorzaakte. Relaties leden eronder; drugs kwamen vaak eerst, en ik sloot me steeds meer af van mijn omgeving.
In die periode zag ik mezelf vooral negatief: iemand die niets waard was, vooral als persoon en seksobject. Drugs en destructief gedrag werden mijn manier om pijn en onzekerheid te onderdrukken. Gelukkig bleef ik vrij van strafrechtelijke problemen of schulden, maar de emotionele schade was groot.
Het Keerpunt
Het moment dat ik dacht: “Nu moet het anders” kwam onverwacht, op een festival. Na een nacht vol gebruik keek ik thuis bij zonsopkomst naar mezelf via mijn telefoon en besefte: dit wil ik niet meer. Die ochtend vroeg ik om hulp. Mijn gezin reageerde opgelucht, buitenstaanders waren verrast, maar uiteindelijk was dit het begin van een nieuw hoofdstuk. Via een vriend kwam ik in contact met een verslavingskliniek en zette ik de eerste stappen naar herstel.
Herstel en Dagelijks Leven
Herstel verliep niet zonder terugvallen. Een bonbon met alcohol, een biertje bij mijn vader, blowen in het buitenland — het gebeurde allemaal. Toch hielp de ondersteuning van kliniek, fellow-begeleiding, meetings en het Rughuis mij structuur en vertrouwen op te bouwen.
Vandaag ziet mijn leven er heel anders uit. Ik heb een weekplanning, sport regelmatig en let op mijn gezondheid. Ik sta vroeger op, slaap beter en voel me sterker en meer in controle. Steun van familie en fellow-deelnemers speelt hierin een cruciale rol: weten dat er altijd iemand is om mee te praten maakt een wereld van verschil.
Toch zijn er uitdagingen: gedachten aan gebruik verdwijnen niet volledig, maar ik leer er nu anders mee om te gaan. Oud gedrag is nog aanwezig, maar ik reageer met meer begrip, verantwoordelijkheid en luistervaardigheid.
Motivatie, Dromen en Advies
Mijn motivatie komt voort uit herinneren waar ik vandaan kom en hoe ik wil zijn. Mijn dromen zijn onder andere een stabiele baan, een eigen huis, actief sporten en leren van mezelf te houden. Uiteindelijk wil ik een stabiel leven, vrij van verslavingsgedachten en oude patronen.
Aan anderen die worstelen met verslaving wil ik zeggen: delen is helen. Houd je alles voor jezelf, dan wordt herstel veel moeilijker. Familie en vrienden kunnen helpen door er te zijn, ruimte te geven om te praten en fouten te mogen maken zonder oordeel. Gun jezelf de vrijheid om het niet alleen te dragen.
Veel liefs Olivia 💕✌🏼