'Een verslaving draag je NOOIT alleen'...
Verslaving raakt niet alleen degene die het ervaart, maar ook de mensen eromheen. In dit blog deel ik het verhaal van ons mam, die me door mijn donkerste tijden heen zag worstelen. Ze vertelt over de pijn, de angst, de machteloosheid én de liefde die haar door die periode heen heeft gedragen.
Het was alsof ik mijn eigen dochter langzaam kwijt raakte. Ze stond recht voor me, maar toch voelde ze onbereikbaar, opgesloten in een wereld die ik niet kon binnendringen. Alles draaide om dat ene moment: wanneer kan ik weer drinken, wanneer kan ik gebruiken? Niets anders leek nog belangrijk. Familie, vrienden, het leven zelf – het leek allemaal te verdwijnen achter een sluier van verslaving. Ik zag haar lichaam, maar niet de persoon die ik kende, en dat brak mijn hart keer op keer.
Het eerste dat me opviel, waren haar holle ogen. Die sprankel, dat leven dat altijd in haar zat, leek verdwenen. Ze sloeg maaltijden over en trok zich terug, zich letterlijk en figuurlijk verbergend. Ik probeerde haar te bereiken, een arm om haar heen te slaan, maar ze week steeds terug. Machteloos keek ik toe hoe mijn dochter stukje bij beetje achter een muur verdween die ik niet kon doorbreken.
Haar gedrag veranderde dramatisch. Ze was gejaagd, onrustig, altijd op de vlucht, zowel lichamelijk als geestelijk. Ze loog, maakte geen oogcontact, droeg altijd een zonnebril, alsof ze zichzelf wilde verbergen voor de wereld en ook voor mij. Haar neus was kapot en liep constant, en elke keer dat ze wegvluchtte, voelde ik een steek in mijn hart. Het voelde alsof ik niet alleen haar fysieke aanwezigheid verloor, maar ook haar wezen, stukje bij stukje.
Contact met haar was nauwelijks mogelijk. Alleen als ze iets nodig had, liet ze een glimp van zichzelf zien, en wij trapten er steeds weer in om te helpen. Maar de echte verbinding ontbrak. Het voelde alsof ik steeds tegen een muur praatte, een muur die dikker en ondoordringbaarder werd naarmate de verslaving sterker werd. Het deed pijn, een scherpe, voortdurende pijn, om te zien hoe iemand van wie ik zoveel hield zichzelf langzaam kapotmaakte.
Angst was een constante metgezel. Ik vreesde dat ze een ongeluk zou krijgen, dat ze zichzelf zou verliezen, dat ik haar voorgoed kwijt zou raken. Die angst zat in elke vezel van mijn lichaam. En toch probeerde ik, telkens opnieuw, haar te bereiken, te praten, te helpen. Maar ze ontweek me steeds, en als ze sprak, leek het nergens op te slaan. Het voelde alsof al mijn inspanningen tevergeefs waren.
De momenten van hoop waren zeldzaam. Soms ving ik een glimp van het meisje dat ze ooit was, een korte lach, een spontane opmerking, een klein moment van eerlijkheid. Die momenten gaven me kracht om door te gaan, ook al waren ze kort en schaars. Maar vaak leek het alsof we alles verloren hadden, alsof het donker nooit zou wijken.
Terugkijkend besef ik hoe zwaar die periode was. We hebben met z’n allen keihard gewerkt om haar nog een beetje ‘gezond’ te houden, een taak die emotioneel uitputtend en hartverscheurend was. Maar ik kijk ook met respect naar de veerkracht die ze uiteindelijk heeft gevonden om hier weer uit te komen.
Als ik iets wil meegeven aan anderen die een geliefde zien worstelen met verslaving, is het dit: zet er op tijd een punt achter, laat je niet meeslepen in het destructieve patroon. Soms is het moeilijkste, maar ook het beste, om grenzen te stellen. Helpen heeft niet altijd zin, en soms moet je kiezen voor je eigen veiligheid en rust. Blijf liefhebben, maar vergeet jezelf niet in het proces.
Want zelfs in de diepste pijn en machteloosheid, blijft liefde de draad die ons verbindt, een sprankje hoop dat nooit helemaal dooft.
Verslaving laat diepe sporen achter, niet alleen bij degene die worstelt, maar ook bij de mensen die van hen houden. Toch leert het ons ook iets belangrijks: liefde kan ondanks alles blijven bestaan, hoop kan zelfs in de donkerste tijden oplichten, en grenzen stellen is soms de meest liefdevolle daad van allemaal. Het is zwaar, hartverscheurend en verwarrend, maar het is juist in die kwetsbare momenten dat veerkracht, geduld en liefde hun kracht tonen.
Blijf liefhebben, maar vergeet jezelf niet. En onthoud: zelfs in de diepste pijn blijft de draad van liefde een sprankje hoop dat nooit helemaal dooft.