Daar ben ik weer

Daar ben ik weer

Soms voelt het alsof ik een spons ben die al veel te lang onder water wordt gehouden.

Ik neem alles op.

Een blik. Een woord. Een herinnering. Een gevoel. Iemands verdriet. Mijn eigen verdriet. Dingen uit het verleden. Dingen die vandaag gebeuren.

Alles komt binnen.

En ik blijf het vasthouden.

Tot er geen ruimte meer over is.

Zo voelt het de laatste tijd.

En toch gaat het aan de buitenkant goed.

Ik ben nog steeds drugs- en alcoholvrij. En daar ben ik trots op. Echt.

Maar ik begin steeds beter te begrijpen dat herstel zoveel meer is dan alleen niet meer gebruiken.

Want wat gebeurt er als je jarenlang hebt geleerd om pijn te verdoven en je dat ineens niet meer doet?

Dan blijft er van alles over.

Gevoelens die je niet langer kunt wegdrukken. Herinneringen waar je opnieuw naar moet kijken. Patronen waarvan je ontdekt dat ze veel dieper zitten dan je dacht.

En daar ben ik nu.

In therapie.

Een tijdje dacht ik dat ik het schrijven niet meer nodig had. Ik schreef vooral over mijn verslaving, mijn herstel en de weg die ik had afgelegd.

Maar mijn verhaal stopt daar niet.

Misschien begint er juist een nieuw hoofdstuk.

Ik wil je daarom niet alleen meer vertellen waar ik vandaan kom. Ik wil je laten zien wat er gebeurt wanneer je probeert te begrijpen waarom je bent geworden wie je bent.

Ik neem je mee naar mijn therapiesessies.

Naar gesprekken die nog dagen in mijn hoofd blijven hangen.

Naar inzichten die soms ontzettend mooi zijn, maar soms ook keihard binnenkomen.

Naar de dingen die ik moeilijk vind om uit te spreken.

Naar mijn patronen, mijn gevoelens, mijn twijfels en de momenten waarop ik mezelf even helemaal niet begrijp.

Maar ook naar de kleine overwinningen.

Naar momenten waarop er ineens iets op zijn plek valt.

Naar wat ik leer over mezelf en over herstel.

Ik wil niets mooier maken dan het is.

Je krijgt geen perfect herstelverhaal.

Ik ga je niet vertellen dat ik inmiddels alle antwoorden heb.

Die heb ik niet.

Wat ik je wél wil beloven, is dat ik eerlijk blijf.

Ook wanneer het ongemakkelijk wordt.

Ook wanneer ik mezelf niet van mijn beste kant laat zien.

Ook wanneer ik terug moet kijken naar dingen waar ik liever van weg zou lopen.

Want misschien herken jij jezelf ergens in mijn verhaal.

Misschien zit jij zelf midden in herstel.

Misschien probeer je jezelf na jaren eindelijk te begrijpen.

Of misschien voel je gewoon veel en weet je soms niet waar je ermee naartoe moet.

Als dat zo is, hoop ik dat je hier iets vindt wat ik zelf zo lang heb gemist:

het gevoel dat je niet de enige bent.

Ik schrijf wanneer ik het meeste nodig heb.

Niet om alles op te lossen.

Maar om het uit mijn hoofd te krijgen.

Om woorden te geven aan wat anders blijft rondspoken.

Zodat het water langzaam uit die volle spons kan lopen.

Beetje bij beetje.

Dus als je blijft lezen, neem ik je mee.

Niet naar een eindpunt.

Maar naar alles wat onderweg gebeurt.

Van mijn therapie tot mijn herstel.

Van mijn moeilijkste dagen tot de momenten waarop ik ineens trots ben op wie ik aan het worden ben.

Niet alleen het verhaal van wie ik was.

Maar het eerlijke verhaal van wie ik nu probeer te worden.

Daar ben ik weer.

En deze keer schrijf ik niet omdat ik alles achter de rug heb.

Ik schrijf juist omdat ik er middenin zit.

Veel liefs,

Femke 💚