Week 20-10 t/m 26-10

De week begon bijzonder. Ik had een interview met Mitchel, en zijn verhaal staat onder het kopje Interview. Het was een heel mooi gesprek — eentje die me raakte en me ook aan het denken zette. Ik heb er zelf ook dingen uit geleerd, over kracht, groei en hoe ieder mens z’n eigen pad bewandelt. Ik ben er oprecht dankbaar voor dat ik dat gesprek mocht voeren.

Dinsdag besloot ik eens op tijd mijn bed in te duiken. Ik wilde nog even PSV kijken, maar die poging is helaas mislukt — de vermoeidheid won het. Toch hoorde ik in de verte gejuich toen PSV scoorde, en dat zorgde voor een klein glimlachmomentje voordat ik in slaap viel.

Woensdag heb ik bewust een dagje voor mezelf genomen. Geen verplichtingen, geen druk. Gewoon even doen waar ik zin in had. Dat voelde goed — het was precies wat ik nodig had om weer een beetje op te laden.

Donderdag was de dag waar ik al een tijdje naar uitkeek: de bezichtiging van mijn nieuwe appartement. Alleen al de aanloop ernaartoe zorgde voor spanning — het voelde als iets groots. Toen ik binnenstapte, overviel het me. Ik schoot in tranen van geluk. Alles voelde zo goed, alsof het eindelijk op z’n plek viel.

Op dat moment besefte ik ook iets anders: dat het leven eigenlijk best mooi is, zónder alcohol of drugs. Dat echte geluk niet van buitenaf hoeft te komen, maar gewoon in zulke momenten zit — in dankbaarheid, rust en het gevoel dat je iets moois aan het opbouwen bent.

Tegelijkertijd klonk er in mijn hoofd die bekende stem:
"Jouw geluk houdt een keer op. Je kunt niet altijd zessen blijven gooien."
Maar dit keer kon ik die gedachte beter loslaten. Want misschien mag geluk gewoon blijven, juist als je het écht voelt.

Vrijdag voelde ik mijn energiepeil echt zakken. Ik zat tegen rood aan. De fietstocht met harde wind tegen hielp daar niet echt bij — het was ploeteren. Toen ik eindelijk thuis kwam van werk, kreeg ik gelukkig fantastisch nieuws: ik mag op 10 november tekenen!

Dat gaf me meteen een boost. In mijn hoofd begon ik al dozen te vullen. Diezelfde avond heb ik mijn spulletjes op zolder opgeruimd (ik heb een hoogslaper, maar ik slaap onder). Het voelde als een kleine, maar symbolische stap richting mijn nieuwe thuis.

Zaterdag heb ik het rustig aan gedaan. Na een lange nacht van tien uur slaap werd ik eindelijk uitgerust wakker. De hele dag heb ik lekker zitten haken — zonder haast, zonder planning. Gewoon even zijn. Dat gaf me rust.