"Weekreflectie - altijd maar doorgaan."
Deze week stond voor mijn in het teken van onrust. Ik kon niet stilzitten, had steeds het gevoel dat ik iets moest doen, moest blijven bewegen. Alsof stilstaan gevaarlijk is - want dan komt er ruimte. Ruimte om te voelen, te denken., te herinneren. En die stilte voelt soms nog als mijn vijand.
Misschien kwam dat omdat ik de afgelopen 2,5/ 3 weken juist zo veel heb gevoeld. Alles lag open, rauw en dichtbij. En nu wilde ik dat gewoon even niet meer. Niet weer voelen, niet weer nadenken. Gewoon doorgaan, even vluchten in drukte.
Toch begon het weekend met iets moois. Vrijdag kreeg ik een telefoontje van mijn begeleider; goed nieuws! Ik ga binnenkort verhuizen - terug naar het mooie Son en Breugel. Terug naar een plek die bekend voelt, waar misschien weer iets van rust kan ontstaan. Dat telefoontje gaf me even adem. Een gevoel van; oke, ik ben echt ergens naartoe onderweg.
Maar tegelijk kwam er iets anders omhoog. Dat kleine stemmetje dat zei; "dat mag wel gevierd worden.. een wijntje, een biertje."
En eerlijk? heel even voelde dat bijna logisch. Goed nieuws, blijdschap - dat was vroeger altijd reden genoeg om te drinken. Alsof ik niet wist hoe ik iets moest vieren zonder alcohol.
Zaterdag werd moeilijker. Heel de week stond stond de radio bijna continu aan - JND natuurlijk. Die muziek geeft me altijd van die kroegenvibes. Even voelde ik dat gemis weer. Niet zozeer het drinken zelf, maar de sfeer. Mensen om je heen, kletsen met vreemden, lachen om niets. Het idee van gezelligheid. Dat gevoel van "erbij horen", al weet ik nu dat het vroeger vaak een illusie was.
Ik wist dat ik niet naar de kroeg kon gaan. Dus bleef ik thuis. Ik zette de muziek harder, zong mee, en begon met haken. Het klinkt misschien suf, maar het werkte. Mijn handen bezig, mijn hoofd iets rustiger. Tussen de steken door dacht ik aan die verhuizing, aan hoe anders mijn leven nu is - kleiner misschien, maar eerlijker.
Soms voelt het alsof ik gewoon aan het overleven ben. Maar dan besef ik: dit is leven. Niet wegrennen, niet verdoven, maar blijven zitten met wat er is - en er het beste van maken. Misschien is dat precies wat groei betekent: leren dat rust niet saai is, maar een teken dat ik mezelf langzaam terugvind.
Conclusie;
Wat ik deze week weer leerde, is dat gevoelens er mogen zijn, ook de moeilijke of tegenstrijdige. Dat een feestje of goed nieuws niet automatisch betekent dat je iets moet drinken om het te vieren. Het kan ook in kleine dingen: muziek harder zetten, meezingen, iets creatiefs doen, gewoon aanwezig zijn bij jezelf. Misschien is dat wel het echte vieren: kiezen voor jezelf, ook als het ongemakkelijk of niet perfect voelt.