Week 06-10 t/m 12-10

Deze week voelde als een gevecht tussen mijn hoofd en mijn lichaam. Mijn hoofd wilde van alles — een wandeling maken, iets ondernemen, weer een beetje “normaal” doen. Maar mijn lichaam had andere plannen. Ik was ziek, moe, en had gewoon nergens de energie voor.

De muren kwamen soms letterlijk op me af. Ik wilde eruit, naar buiten, iets doen... maar het lukte gewoon niet. Mijn lichaam trok aan de rem, hoe graag ik ook wilde doorgaan. Dus ik sliep. Veel. En telkens als ik wakker werd, kwam dat nare gevoel weer op: dat ik niks had gedaan, dat ik lui was, dat ik had “verspild”.

Maar ergens, tussen al dat liggen en slapen door, begon ik te beseffen dat ziek zijn ook iets doen is. Het is luisteren naar wat je lichaam nodig heeft — ook al botst dat met wat je hoofd roept.

Mijn hoofd zegt A: kom op Femke, ga iets doen, beweeg, onderneem iets.
Mijn lichaam zegt B: blijf liggen, rust, je bent ziek, het is oké.

En weet je? Dat laatste is misschien wel de moeilijkste les van allemaal — dat het oké is om even stil te staan.