'Leegte en hoop'.
Deze week stond in het teken van herstel, maar ook van het voelen van leegte. Maandag en dinsdag verbleef ik nog bij mijn moeder, waar ik omringd was door geluid, zorg en aanwezigheid. Woensdag besloot ik terug te gaan naar mijn eigen huis. Ik dacht dat het goed zou zijn, maar eenmaal thuis werd ik overspoeld door stilte. Geen geluid meer om me heen, geen Bowie (mijn poes) die troost brengt met zijn knuffels.
Ik merkte hoe eenzaam het kan voelen wanneer alles stilvalt. De muren kwamen op me af, net zoals eerder, toen ik na mijn operatie en het gedwongen stoppen met werken in verband mijn drugsgebruik in isolement raakte. Ook nu voelde ik diezelfde neiging om me terug te trekken, om niet meer te appen, niet meer te bellen. Ik herken die signalen, en ik weet waar dat pad naartoe leidt. Dat wil ik niet meer. Ik wil niet terug naar gebruik.
Het eenzame gevoel kan soms zo allesverslindend zijn, maar tegelijkertijd zie ik het nu ook als een waarschuwing. Een teken dat ik alert moet blijven, dat ik stappen moet zetten – al zijn ze klein. Ik hoef niet alles in één keer te kunnen, maar ik weet dat isoleren geen oplossing is. Teken om weer te gaan bellen met naasten en vrienden.
Deze week voelde ik leegte, en het was pijnlijk. Maar tegelijkertijd bracht die leegte ook iets mee: hoop. Hoop dat ik dit keer anders kan reageren. Hoop dat ik de kleine Femke weer kan laten lachen.
Het is geen makkelijke weg, maar het is wél mijn weg.💚
Gedicht;
In de stilte van een lege kamer
waar muren fluisteren zonder stem,
drijven gedachten als stof in het licht,
zoekend naar een reden, een begin.
Leegte weegt zwaar, als een gesloten raam,
maar diep in de scheuren gloeit een vonk.
Een ademtocht, een onzichtbare kiem,
herinnert: ook de nacht draagt de zon.
En waar de schaduw het donkerst lijkt,
kan hoop het zachtste groeien —
als een bloem die, tegen de stenen in,
haar weg naar morgen vindt.