Lieve ik,
Ik wil even bij je gaan zitten. Niet om iets van je te vragen, niet om je te veranderen, maar gewoon om bij je te zijn. Ik zie je. Echt. Ik zie hoe je probeert te begrijpen wat er om je heen gebeurt, terwijl je eigenlijk nog zo klein bent. Je voelt spanning, verdriet en verwarring, maar je hebt de woorden er niet voor. Dus je slikt het in. Je past je aan. Je wordt sterk, omdat je denkt dat dat moet.
Je dacht vaak dat jij het probleem was. Dat als jij maar liever, stiller of beter was, alles makkelijker zou worden. Je probeerde anderen te dragen, terwijl niemand jou leerde hoe je jezelf moest vasthouden. En toch bleef je zacht. Dat alleen al zegt zoveel over jou.
Wat jij toen meemaakte, heeft sporen achtergelaten. Trauma’s die zich vastzetten in je lijf, in je hoofd, in hoe je naar jezelf keek. Er zijn jaren geweest waarin ik verdwaald raakte. Waarin ik probeerde te ontsnappen aan alles wat pijn deed. Verslaving voelde soms als de enige manier om even niet te hoeven voelen. Even rust. Even stilte. Maar diep vanbinnen wist ik: dit is niet wie we zijn.
Er waren momenten dat ik het niet meer zag zitten. Dat ik dacht dat ik te gebroken was om nog te helen. Dat het verleden me altijd zou blijven achtervolgen. Maar zelfs toen — zelfs op de donkerste momenten — was jij daar nog. Dat kleine vonkje. Dat deel van mij dat ooit hoopte, dat ooit geloofde dat het anders kon.
En langzaam, stap voor stap, ben ik gaan kiezen voor ons. En kijk waar we nu staan! Ik ben trots op jou, dat jij mij nooit opgaf en steeds dat sprankje hoop gaf om door te gaan. Dat jij opgaven zag als geen uitweg.
Ik ben gaan kijken naar wat pijn deed, ook al wilde ik liever wegkijken. Ik heb dingen losgelaten die me klein hielden. Ik heb geleerd dat hulp vragen geen falen is, maar lef. Dat herstellen geen rechte lijn is, maar een proces van vallen, voelen, opstaan en opnieuw proberen. Ik heb geleerd mezelf niet langer te straffen voor wat mij is aangedaan.
Nu sta ik hier. Niet zonder littekens, maar met wijsheid. Niet zonder angst, maar met vertrouwen. Ik weet wie ik ben. Ik weet wat ik waard ben. Ik laat niet meer alles toe. Ik luister naar mijn grenzen. Ik zorg voor mezelf op een manier die jij zo nodig had.
Elke keer dat ik “nee” zeg tegen wat mij schaadt, zeg ik “ja” tegen jou.
Elke keer dat ik blijf, terwijl ik vroeger zou vluchten, heel ik een stukje van jou.
Elke keer dat ik zacht ben voor mezelf, laat ik jou zien dat het veilig is.
Kleine ik, je hoeft niets meer te dragen. Dat doe ik nu voor je.
Je hoeft niet meer sterk te zijn. Dat ben ik nu.
Je mag rusten.
Weet dat jij nooit zwak was. Jij was dapper in stilte. Jij overleefde. En dankzij jou leef ik nu écht. Ik ben trots op wie ik ben geworden, maar nog trotser op waar ik vandaan kom.
Ik beloof je: ik blijf kiezen voor groei, voor eerlijkheid, voor liefde. Niet alleen voor mij — maar voor ons.
Je mag trots zijn.
Want ik ben elke dag bezig jou trots te maken.
Met alle liefde die ik toen niet kon geven,
ik 💚
