'Waarom kleine dingen soms zo groot voelen'.
Misschien herken je dit: je bent op weg in je herstel, je dag gaat redelijk goed… en dan gebeurt er iets kleins. Een geur die je terugbrengt naar een avond uit, iemand die een grap maakt die net verkeerd binnenkomt, of gewoon langs een plek lopen waar je vroeger gebruikte. En ineens voelt het alsof er een golf over je heen komt. Het is maar een klein ding, maar vanbinnen lijkt het reusachtig.
Dat zijn triggers.
Voorbeelden uit het dagelijks leven
-
In de supermarkt: je loopt nietsvermoedend door het gangpad, en ineens zie je de drankafdeling of dat ene merk waar je vroeger altijd naar greep. Je hartslag schiet omhoog, je krijgt zweet in je handen. Voor iemand anders zijn het gewoon flessen in een schap. Voor jou voelt het als een alarm.
-
Op je werk: een collega maakt een grapje over drinken of drugs. Voor hem of haar een luchtige opmerking, maar bij jou raakt het iets. Je voelt schaamte, misschien zelfs boosheid. Het kleine grapje voelt ineens als een steek.
-
Thuis: je hoort een bepaald liedje op de radio. Voor de meeste mensen is het gewoon muziek, maar voor jou is het de soundtrack van een periode waarin je jezelf verloor. Je merkt dat je onrustig wordt, misschien zelfs verdrietig.
Het zijn vaak alledaagse dingen. Voor anderen onbenullig. Voor jou een trigger.
Waarom voelt iets kleins zo groot?
Tijdens de tijd dat je gebruikte, heeft je brein geleerd om bepaalde signalen te koppelen aan beloning of ontsnapping. Een geur, een beeld of een situatie kan dus direct oude patronen activeren. Je emotionele brein reageert sneller dan je rationele brein, en daarom voelt het alsof het meteen “heel groot” is – ook al zegt je verstand dat het maar een kleinigheidje is.
Je bent niet zwak, je bent mens
Misschien denk je soms: “Waarom maak ik hier zo’n probleem van? Het slaat nergens op dat ik zo heftig reageer.” Maar dat slaat wel ergens op. Je hersenen en je lichaam zijn nog bezig nieuwe paden aan te leggen. Dat kost tijd. Dat jij geraakt wordt, betekent niet dat je zwak bent. Het betekent dat je aan het leren bent.
Wat helpt
-
Herkenning: probeer je triggers te herkennen. Hoe beter je weet wat je raakt, hoe minder onverwacht het je kan overvallen.
-
Ademruimte nemen: al is het maar een minuut, even bewust ademen of jezelf toestemming geven om de situatie te verlaten kan al lucht geven.
-
Steun zoeken: deel het met iemand die begrijpt wat je doormaakt. Vaak verliest een trigger z’n kracht als je er woorden aan geeft.
-
Oefenen met nieuwe reacties: hoe vaker je kiest voor een andere manier van omgaan, hoe zwakker het oude spoor in je brein wordt.
Een ander perspectief
Ik probeer zelf triggers niet alleen als obstakels te zien, maar ook als wegwijzers. Ze laten zien waar nog gevoel zit, waar ik mag groeien, of waar ik beter voor mezelf mag zorgen. En hoe vaker ik ermee oefen, hoe minder overweldigend ze voelen.
Herstel is geen rechte weg. Het is een kronkelpad, met borden die je wijzen op de stukken waar nog werk ligt. En dat is oké.
“Elke trigger die je doorstaat, maakt je sterker dan je gisteren was.”💚