Week 03/11 t/m 09/11

De week begon rustig. Ik werkte mijn uurtjes en zou eigenlijk een gesprek hebben over meer gaan werken, maar dat ging niet door. Op dat moment vond ik het jammer — ik wilde duidelijkheid, richting. Maar nu denk ik dat het misschien juist goed is geweest.
Ik weet nog niet goed wat ik wil. Meer werken zou financieel lucht geven, maar lichamelijk trek ik dat niet zo goed. Mijn rug en heup herinneren me daar dagelijks aan. Het blijft zoeken naar een balans tussen moeten en kunnen.

’s Avonds maakte ik een planning voor de verhuizing. Terwijl ik lijstjes schreef, voelde ik de vermoeidheid inzakken. Normaal doe ik geen middagslaapjes meer, maar ik had er zó’n behoefte aan om even alles los te laten. Dus sloot ik mijn ogen. Even niets.

Een rustige dag. Ik werkte en deed verder niet veel. Soms is dat ook goed — niet alles hoeft altijd productief te zijn.

De dag begon vroeg. Normaal ben ik op woensdag vrij en probeer ik dan goed te rusten, maar deze keer liep dat anders. Om negen uur stond er iemand voor de verwarming, en ’s middags zou een vriendin komen helpen met inpakken.
Vlak voordat ze kwam, had ik eigenlijk de neiging om het af te zeggen. Ik voelde me moe en wilde me gewoon terugtrekken, slapen, verdwijnen. Ik herkende het meteen: dat oude stukje van mijn verslavingsgedrag, dat verlangen om even niet te hoeven voelen. Gelukkig kwam ze toch — en achteraf ben ik daar zó dankbaar voor.

Terwijl we opruimden, voelde het gek om mijn spullen weer door mijn handen te laten gaan. Het deed me denken aan toen ik hier net kwam wonen: weinig spullen, kleding op de eettafel, opnieuw beginnen. Ik vond een oud schrift van mijn opleiding. Op de kaft stond Specifieke doelgroepen, en binnenin had ik het onderwerp daklozen gekozen.
Dat raakte me. Vroeger had ik nooit gedacht dat ik ooit in die situatie terecht zou komen. En nu, jaren later, pak ik mijn leven stukje bij beetje weer op. Dat moment herinnerde me eraan hoe ver ik ben gekomen.

’s Avonds ging ik naar een meeting en kreeg ik mijn 1,5 jaar munt. Anderhalf jaar clean. Ik voelde trots, ontroering en vooral dankbaarheid.

Ik werkte en ging daarna naar mijn moeder. Ik was zo moe van de dag ervoor dat ik ’s middags in slaap viel. ’s Avonds had ik training — en gek genoeg gaf dat me weer energie.

De ochtend was zwaar. Ik kreeg mijn ogen bijna niet open en wilde het liefst blijven liggen. Na mijn werk ging ik naar de huisarts voor mijn heup. Ze kon er zelf niet veel aan doen, maar verwees me door naar een specialist. Weer een stap in het leren zorgen voor mezelf.

Met mijn bonusmama ging ik verf halen voor mijn nieuwe appartement. Daarna zijn we nog even langs het tuincentrum gegaan. Het was gezellig, maar ik voelde ook dat alles veel energie kostte. Verhuizen is niet alleen dozen tillen — het is ook loslaten. Afscheid nemen van een plek waar ik gegroeid ben.